Eindelijk weer Grip op je Leven?

Ontdek hoe je dit moeiteloos kunt bereiken in 4 eenvoudige stappen met onze GRATIS Leven zonder Stress Mini-Cursus.

Vul hieronder je naam en beste e-mail adres in en klik op inschrijven.

Verlies; hoe ga je er mee om?

Verlies; iedereen krijgt er mee te maken in zijn leven. Maar hoe ga je om met de pijn, de stress en de emoties? In ieder geval niet door het verdriet te negeren. In deze blog lees je hoe je na een heftige emotionele gebeurtenis de draad van je leven weer op kunt pakken.

Verlies is voor iedereen anders…

Maar de fasen waar je doorheen gaat bij het verwerken ervan, is voor iedereen gelijk volgens Elisabeth Kübler-Ross. Zij was een Zwitsers-Amerikaans psychiater en vooral bekend geworden om haar werk rondom de verschillende stadia van rouwverwerking.

Het maakt voor de pijn niet uit of je nu een relatie kwijtraakt waar je aan gehecht was, een dier, een werksituatie of een woonplek.

De emoties zullen er niet minder om te zijn. De herinneringen en onbeantwoorde vragen kunnen je blijven achtervolgen. Ze werken piekergedachten en stress in de hand.

In je hoofd ga je het verlies niet oplossen. Daarom wil ik je graag inzicht geven in de vier stadia en zeven gebieden waar je doorheen moet als in zwaar emotioneel weer zit.

Stadium 1: Verlies (h)erkennen

Shock is de eerste fase waar je mee te maken krijgt als je iets of iemand waardevols verliest.  Ook al zag je het misschien aankomen; je wordt toch overdonderd door de realiteit. Shock vertelt je dat je een pas op de plaats moet maken. Het is normaal om je terug te trekken op een veilige plek. Je hebt er behoefte aan om te onderzoeken wat de hulpbronnen zijn waar je op terug kan vallen. Welke hulp ga je wel accepteren en bij wie laat je de (goedbedoelde) tips en adviezen langs je heen gaan?

Er is in deze fase wel een risico dat je de pijn wil verzachten. Alcohol, slaaptabletten, kalmeringspillen, excessief sporten of hard gaan werken liggen op de loer. Wanneer je emotioneel uit het veld bent geslagen, ben je extra kwetsbaar voor eventuele verslavingen. Geef daarom jouw verlies de volledige aandacht. Omarm de pijn en de bijbehorende emoties. Hoe meer tijd je er nu aan besteedt, des te sneller je weer op de been bent.

Ontkenning is de tweede fase in dit rouwproces. Het is een normale reactie om je pijn even te negeren. Negeren van de gebeurtenis geeft je ook even de gelegenheid om de energie te gebruiken om te blijven functioneren. Ook je gezin of je werk gaat immers gewoon door.

Er zijn maar weinig mensen die er een boodschap aan hebben dat jij met een groot verdriet rondloopt. Vaak is dat voor hen aan de buitenkant niet te zien. Soms zou je willen dat je een gebroken been had, in plaats van een gebroken hart. Dan had je een legitiem excuus om even niet aan het leven deel te nemen.

Je zal merken dat op stille momenten de tranen vaak vanzelf komen. Hou ze dan niet tegen. Sta jezelf toe om verdrietig te zijn. Voorkom dat je jezelf of anderen geweld aandoet. Verlies helpt je om emotioneel volwassen te worden.

Stadium 2: Verlies voorkomen

verlies, verdrietBoosheid is de derde fase. Hoewel er veel taboe zit op deze emotie, is het voor jou het beste wat je kan overkomen. De woede geeft jou namelijk de energie om tot actie over te gaan en zaken in je leven te veranderen. Je mag de kracht van boosheid volledig toelaten.

Je voelt je immers verongelijkt en oneerlijk behandeld door het leven…! Al jouw opgebouwde beelden zijn aan gruzelementen. Je zit vacuüm verpakt tussen verleden, heden en toekomst. Diep van binnen weet je dat je weer in beweging moet komen, maar je hebt nog geen idee hoe je dat moet doen.

Begin wel je gevoelens (inclusief jouw boosheid) te delen met een aantal dierbare mensen uit jouw omgeving. Het is juist gezond om mensen te vragen om naar je te luisteren. Dit is ook het moment om een coach of therapeut in te schakelen. Waarom zou je alles alleen willen oplossen? Zeker professionele hulpverleners zijn getraind om de emotionele warboel weer in de juiste proporties terug te brengen. Zij kunnen overzicht creëren en je helpen bij het loslaten van de vastzittende stress en spanning.

Schuldig voelen is de vierde fase. Waarschijnlijk is het verlies jou overkomen en treft jouw geen enkele blaam. Je hebt er niet om gevraagd of de persoon of situatie uit je leven  wilde gaan. Toch kan in deze fase wel degelijk schuldgevoel een rol gaan spelen. Want schuld doet een beroep op jouw dieperliggende waarden en ethiek in het leven. Uiteindelijk wil je iets van de situatie leren en vooral proberen te voorkomen dat het nog een keer gebeurt.

Op dit moment in het rouwproces moet je zo ver mogelijk wegblijven bij mensen die jou meer energie kosten dan dat je er van krijgt. Zij kunnen hun eigen verdriet op jou gaan projecteren. Dan heb je twee problemen; jouw eigen verdriet en ook nog dat van de ander. Voor je het weet voel je jezelf schuldig over het feit dat je er niet volledig voor je medemens kunt zijn. Vraag een time-out en ruimte om te rouwen. Zeg dat je vanzelf wel weer contact opneemt wanneer je voldoende veerkracht hebt.

Stadium 3: Herstellen van verlies

Onderhandelen is de vijfde fase. Langzaam maar zeker vind je de weg weer naar de buitenwereld. Toch heeft jouw vertrouwen door het verlies een flinke deuk opgelopen.

‘Onderhandelen’ geeft je de energie om nieuwe risicovolle situaties op te zoeken, maar wel op een nieuwe wijze. Je stelt jouw ‘oude’ beelden bij. Je bent wellicht realistischer en kan het leven beter relativeren. Wees je bewust van het stapelen van ‘spijt’. Zeker wanneer je dierbaar iemand bent verloren, dan had je vaak nog zoveel willen zeggen of willen doen. ‘Ik wou dat ik hem of haar nog één keer kon vasthouden,’ of ‘ Ik wou dat de laatste keer bewust afscheid had genomen.’

Het heeft geen zin om in die gedachten te blijven hangen. Je kunt het verleden niet veranderen. Het enige waar je invloed op hebt zijn jouw eigen gedachten ten opzichte van de situatie of die persoon. Praat met gemeenschappelijke vrienden of familieleden over jouw gevoelens van spijt. Zij kunnen hun ervaringen delen. Door deze uitwisseling ontstaat er vaak ruimte in jouw piekergedachten en emoties.

Depressie is de zesde fase. Hoewel depressie misschien negatief klinkt, heeft het wel degelijk ook een positief component. Deze fase geeft je namelijk de energie om jouw grenzen te ontdekken. Na het verlies van een dierbare persoon of situatie kan het zijn dat je het onmogelijke van jezelf blijft vragen. Depressieve gevoelens laten je inzien dat je moet stoppen met jezelf te overvragen.

Dit is het moment om de tijd te nemen voor alle goede herinneringen die je had met de verloren persoon. Ook al is hij of zij niet meer in je leven, de band is nog steeds aanwezig. Je kunt de liefde nog steeds voelen (misschien wel sterker dan ooit).

De verbinding heeft je veel positieve ervaringen opgeleverd. Dankzij de ander heb jij jezelf beter leren kennen. Je bent gegroeid en hebt je ontwikkeld. Maar aan iedere groeifase zit ook een grens. Durf voor jezelf te erkennen dat je ook maar een  mens bent met beperkingen. Blijf mild voor jezelf.

Stadium 4: Het verlies loslaten

Acceptatie is de laatste fase. Natuurlijk zijn er nog momenten van verdriet. Maar je hoeft er niet meer in te verdrinken. In de ware acceptatie heb je het evenwicht gevonden om door te gaan met leven. Je gaat weer op onderzoek uit. Het kan zelfs zijn dat je blij bent met de ervaring. Het heeft je sterker en volwassener gemaakt. Niet ‘ondanks’, maar ‘dankzij’ de emotionele gebeurtenis is je leven voor altijd nieuw geworden.

Ik realiseer me dat het soms makkelijker is om over de ‘verliesstadia’ te schrijven, dan ze te doorleven. Zelf ben ik meerdere malen in deze verliescirkel terecht gekomen. Er is moed voor nodig om de stappen te zetten. En vertrouwen dat het leven goed voor je blijft zorgen.  Sommige dingen moet je nu eenmaal zelf doen, maar je hoeft ze niet alleen te doen.

Laat s.v.p. hieronder in een reactie weten hoe jij door moeilijke fases in je leven heen bent gekomen. Daarmee ben je een inspiratiebron voor anderen.

Of deel mijn blog via jouw social media. Er is altijd wel iemand in jouw familie/vriendenkring die een steuntje kan gebruiken…

Meer Artikelen

22 reacties Plaats reactie

  1. Ondanks dat het erkennen van het verlies, het toelaten van boosheid, en het loslaten, is mijn ervaring dat het gemis van tijd tot tijd terugkomt. In mijn ervaring is het ook belangrijk, zeker als het je ouders zijn die je verloren hebt, om ze te vergeven. Die vergeving heeft mij geholpen om ze te ont-schuldigen, en daarmee mezelf weer vrij te maken. Ook de overledene heeft alles gedaan in zijn / haar leven om het beste te doen wat destijds in zijn / haar vermogen lag. Hoewel dat soms ook anders lijkt. Sterkte iedereen die iets heeft met het verwerken van het verlies

    Beantwoorden
    • Beste Barend, vergeven is inderdaad heel belangrijk in het rouwproces. Maar niet alleen de ander…vergeef ook jezelf. Voor het geweld dat je wellicht jezelf hebt aangedaan. Vaak is alle boosheid, angst en verdriet zo’n aanslag op jouw zelf. Sta daar nog even bij stil en vergeef jezelf dat je misschien te lang die emoties een rol hebt laten spelen. Dan kan het milder worden in jouw systeem. Je hebt al een hele weg afgelegd! Veel sterkte met de vervolgstappen. Hartelijke groeten, Albert Sonnevelt

      Beantwoorden
      • Ik ben 3 en halve week geleden mijn man onverwachts verloren na een 14 maanden ziekteproces. We hadden nog erg veel hoop en kregen toen ineens een inslag. Hij zou nog 3 mnd te leven hebben en het is 5 dagen geworden. Het voelt allemaal nog erg onwerkelijk en het gemis komt steeds sterker en sneller naar boven. Af en toe weet ik gewoon niet meer wat ik kan doen. Ik ga er af en toe uit maar thuis komen in het huis, wat “ons” huis is, brengt veel emoties met zich mee. Probeer afleiding te zoeken maar het valt niet mee. Praat veel erover maar de leegtes lijken steeds erger te worden. Als ik alleen ben hangt er een donkere wolk boven me hoofd.

        Beantwoorden
        • Beste Wendy,

          Ik maak een diepe buiging voor de weg die je moet gaan.
          Rouw kent verschillende fases. Het is belangrijk dat je jezelf de tijd en de ruimte gunt om die te doorleven.
          Als je er behoefte aan hebt; er zijn speciaal opgeleide rouw- en verliescoaches die je kunnen bijstaan.

          Ik wens je veel sterkte.

          Warme groet,
          Albert Sonnevelt

          Beantwoorden
  2. Ik zit nu zelf in een situatie waarin verlies, loslaten verdriet woede heel erg mee speelt. Ik kom er zelf niet uit dus loop bij een psycholoog . Daarbij ben ik wel weer aan het werk maar heb het gevoel dat ik mezelf voort sleep. Ik zit zo vast dat ik mezelf niet meer ben of kan zijn .

    Beantwoorden
    • Beste Jackie, Je bent jezelf inclusief jouw emoties. Sta van jezelf toe dat je het even niet meer weet. Verlies valt ook niet te begrijpen. Het enige wat je kunt doen is de emotie te omarmen en er volledig bij te blijven. Ik hoop dat je een coach, therapeut of vriend(in) kunt vinden, die je daar bij kan helpen. Verlies en rouwverwerking is bijzonder lastig om in je eentje mee om te gaan. Veel sterkte! Albert Sonnevelt

      Beantwoorden
  3. Goedemorgen Albert,
    Verlies en rouw dat is precies waar ik nu midden in zit. Alleen ik rouw om mijn zoon die ver weg van me woont(USA) en besloten heeft om ons contact te stoppen nadat ik een bezoek aan hun had gebracht. Bijna 4 jaar hadden we elkaar niet gezien en ik trof hem en mijn schoondochter aan in wat ik denk een behoorlijke depressie. Na een paar aanvaringen met mijn schoondochter heb ik er voor gekozen om mijn resterende tijd daar niet bij hun in huis te blijven en ben vertrokken naar een hotel. Mijn zoon heb ik nog 3 keer kort gezien daar en sinds ik weer thuis ben hebben we elkaar geschreven en vanaf dat moment is er geen contact meer. Ik heb meerdere mensen verloren door de dood. Rouwen om mijn kind die het zwaar heeft zorgt ervoor dat ik bijna niet meer weet hoe hier mee om te gaan.
    verdriet, boosheid, onmacht hebben zich meester van mij gemaakt. Jou mail helpt me enorm, mijn dank daarvoor.

    Beantwoorden
    • Beste GR, Alle vormen van rouw zijn pijnlijk. Zeker als de persoon in kwestie nog in leven is, maar tegelijkertijd onbereikbaar. Uiteindelijk kunnen begrippen als compassie en nederigheid soms wat verliching brengen, maar dan moet eerst de allesoverheersende emotie geventileerd kunnen worden. Ik hoop voor je dat er zich nog een gelegenheid voordoet dat je jouw zoon weer in je armen kunt sluiten. Warme groeten, Albert

      Beantwoorden
  4. Ik verloor door toedoen van anderen een bedrijf. Er werd mij daarna smaad gedaan. Ik ging alle fases door maar zag vanaf dag 1 een lichtpunt op de horizon. Ik hoefde mij niet meer bezig te houden met de mensen die mij hadden getreiterd, gepest, gemanipuleerd, achterbaks en oncollegiaal gedrag naar andere medewerkers hadden vertoond en wraakzuchtig waren. Ik wist dat ik nog door een moeilijke periode zou gaan waarin ik weinig zou kunnen. Ik zocht rust, ik ging weg, kwam terug, ging weer weg, kwam weer terug, zat met mijn handen in de aarde, pakte cursussen op die al jaren op mijn lijstje stonden maar weinig intellectuele inspanning vroegen, deed herhalingstrainingen, werkte er 10 kilo af en omringde mij met een select aantal mensen die er toe doen. Het is de massa die feest met je wil vieren, het zijn de witte raven die je steunen bij verdriet en pijn. Ik nam afscheid van vrienden die er om wat voor reden dan ook, niet waren om te steunen.
    Daarna maakte ik een nieuw plan. The only way is up. Ik schreef in voor en opleiding waarvan ik nooit had gedacht te worden toegelaten; het gebeurde wel. Ik maak nu een nieuw netwerk en het enige dat ik hoor is: wat heb jij dan een ervaring opgedaan! Jij kan ondernemers daarmee fantastisch ondersteunen. Oke, ik ben dan gepokt en gemazeld geraakt en viel een kapotte knie en een scheur in mijn broek. Maar kennelijk weet ik het om te zetten naar een kracht die er voor zorgt dat ik als mens weer een stukje gegroeid ben. En zonder dat bedrijf, heb ik een berg stress minder. haha 🙂

    Beantwoorden
    • Beste Nancy, De Zeeuwen hebben de spreuk: Ik worstel en kom boven. Deze is bij jou ook helemaal van toepassing. Je bent sterker en completer uit de strijd gekomen. Diep respect! Hartelijke groet, Albert

      Beantwoorden
      • Worstelen om boven water te komen en te blijven….Voor het ene te groot, voor het andere te klein…..te jong of te oud… Zo gezond als een vis (om te zien), vol verlangen om net als een zalm stroomopwaarts te zwemmen, maar steeds weer worden teruggedreven omdat de kracht ontbreekt……in de put roepen om hulp…wie zal het horen?… Onder in de put graven naar de bron waardoor je vanzelf naar boven wordt gedreven, of als Alice in wonderland het gevoel hebben te verdrinken in je eigen tranen….bewaar je tranen maar voor later…..verdriet om het verlies van iets of iemand waar anderen geen idee van hebben en wat je daardoor ook niet kan delen….. het verdriet van de anderen ervaren en troost zoeken bij elkaar…….en blijven hopen dat gedeelde smart geen dubbele smart maar halve smart kan zijn…….zaaien in droefheid en oogsten met vreugde?……woorden en gedachten over verlies en verdriet die verloren zouden gaan als er niemand zou zijn die de moeite had genomen om ze op te schrijven en door te geven.Albert bedankt voor alles wat je ons hierover hebt willen vertellen, want verlies en verdriet zijn dingen waar we allemaal op de een of andere manier mee te maken krijgen en een oplossing voor proberen te vinden.

        Beantwoorden
  5. Hallo Albert, toen ik vanmorgen mijn mail opende triggerde deze mail mij meteen.Ik ben gaan zitten en heb je blog een aantal maal gelezen en tot mij laten komen. Want verlies, story of my life.Ik grossier er in?!Persoonlijk heb ik heel wat wegen bewandeld om antwoorden te vinden.of op zijn minst zielerust.Verlies is een woord wat iets groots aanraakt,terwijl er ook zoiets is al ,het leven is verlies, elke dag komen we zelf ook dichterbij verlies van dit leven( maar die gaat te ver nu).Zelf ben ik op een leeftijd van 6 mijn moeder verloren, wat er in dat verhaal zo lastig aan is en waar vele vele therapeuten niets mee kunnen, is dat men in je omgeving ervanuit gaat dat je zo jong bent dat het niet word opgemerkt of weinig impact heeft. En helaas ga je daar dan ook naar leven en handelen “met mij gaat het niks aan de hand en hulp heb ik niet nodig”. Nu ik inmiddels 50 ben en heel wat andere verlieservaringen heb mogen bijschrijven, scheiding financieel gezondheid werk, zie ik vooral dat het niet wezenlijk beseffen wat verlies met je doet en de allereerste verlieswond zo groot en niet erkend zijnde , maakt dat elk verlies je dieper meeneemt in n stukje eenzaamheid.Als verdriet van een ouder op jonge leeftijd, en zeker de fase waarin je geen woorden hebt voor je gevoel weggewuifd word, leer je zelf dat verlies er niet mag zijn. Bovendien doet het in de psyche van een kind veel want je buigt af , je gaat je aanpassen aan diegene die de zorg voor jou draagt, en maakt je groter dan je bent. Voor mij is dit essentiële verlies in mijn leven inmiddels mijn bron van weten geworden, ik ben er rond mee al blijf ik eeuwig een dochter zonder moeder. En soms is het er weer , maar dan weet ik dat de volwassen vrouw in mij het kleine meisje ziet in haar verlies, en dat is iets wat ik bij Verlaat Verdriet(stichting) heb mogen leren. Er is nl een heel groot percentage mensen wat met een vroeg ouder verlies rondloopt en die tegen vanalles aanlopen in het nu. En gelukkig is er zoveel werk verricht door deze stichting om dit verlies met hulp te leren erkennen kennen en begrijpen. Want een niet gerouwd verlies blijft een open wond, maar vaak besef je niet dat dat nu precies de oorzaak is van het vastlopen in andere stukken in het leven. In mijn opleiding Levenscoach die ik 2012/2014 heb gedaan bij Sonnevelt is dit thema voor mij na ook weer pijn en verdriet het hebben gevoeld tevens dus mijn ‘werkmateriaal” geworden. Ik heb gezien dat als we er werkelijk klaar voor zijn om naar de wond te kijken en er over mogen huilen( immers de omgeving snapt niet dat als je je ouder al zo jong hebt verloren dat het na 40 soms 50 jaar nog zo veel impact heeft)De ouder krijgt naam en gezicht door hem of haar in het volle licht te zetten. Door te mogen benoemen wat dit verlies in het leven van de achtergeblevene heeft betekent komt er lucht en licht. Vaak is het een proces wat in de marches van iemands leven doorlopen word, want er is immers geen recent verlies en toch ben je aan het rouwen??ik zelf vanuit Verlaat Verdriet maak me sterk om hulpverleners( die ik er zelf ook heb “versleten”) te vertellen wat voor specifiek verlies dit is, want het is zo niet in the open.Je bent nl nooit meer dat kind van, je word veel te snel volwassen en ziet vaak de pijn van de overgebleven ouder en gaat daar voor zorgen, je maakt je klein maar moet ook groot zijn, kortom later weet je niet werkelijk wie je bent,wie zit er onder die aanpassingen verscholen, wie kent het wezenlijke kind zoals je ooit begon toen alles nog goed was…zoveel levensvragen.
    Ikzelf ben inmiddels “rond” met de verwonding ,ik heb hem omarmd en hij mag er zijn ,het is mijn drijvende kracht geworden.Maar toen vorig jaar in dezelde maand mijn 2 zoons uit huis gingen was er ineens weer dat gapende gat,want mijn moeder zijn was een pijler van mijn bestaan en daaronder zat toch nog weer, wie ben ik zonder mijn moederrol….het was opnieuw een (mooie en intense zoektocht-)
    En ik wens dat er met name in de hulpverlening meer kennis rondom dit specifieke verlies komt.Ik wilde dit graag delen omdat ik ook iemand ben die graag dit soort ervaringen uit de taboesfeer haalt, lucht en licht geeft beweging en heling.Hartelijke groet, Everdina

    Beantwoorden
    • Beste Everdina, Wat een mooie reactie op mijn blog over verlies en rouwverwerking. Ik ben het helmaal met je eens. Verlaat verdriet is een hypotheek op je lichaam waar je onvoldoende rente van af kunt lossen. Mooi dat je daar nu aandacht aan kunt en wil besteden. Je bent immers ervaringsdeskundige… Dat zijn de beste coaches en therapeuten in de hulpverlening. Blijf absoluut doorgaan met het goede werk dat je doet. Dit geeft heling naar twee kanten 🙂 Warme groeten, Albert Sonnevelt

      Beantwoorden
  6. Ik ben onlangs mijn lieve, mooie moeder verloren. Gelukkig heb ik nog heel veel voor haar kunnen doen. Wat voor mij ook weer het stukje verwerken ‘vergemakkelijkt’.
    En toch, ondanks dat ik 3 dagen aan haar bed heb gezeten en alles bewust heb meegemaakt, heb ik nog steeds van die momenten dat het niet echt heeft aan gevoeld.
    Zo onwerkelijk!
    Ik heb zelf heel erg veel moeite met het woordje ‘nooit’.
    Nooit meer je moeder kunnen bellen,
    nooit meer haar een stevige knuffel geven,
    nooit meer haar (moeder) geur ruiken,
    nooit meer dat moeder dochter gesprek hebben…
    Zo kan ik er heel slecht tegen als mensen om me heen zeggen, “maar meis, ze leeft toch voort in je hart en vele herinneringen”.
    Nu is dat wel zo, maar dat is niet hoe ik het wil.

    Beantwoorden
    • Beste Kim,
      Verlies van een dierbare is te groot. Dat kan nu eenmaal niet in één
      keer worden verwerkt. Verlies en rouwverwerking gaat heel langzaam in kleine laagjes en stapjes. Dat is ook het barmhartige van het leven, anders zou de pijn van het verlies niet draagbaar zijn. Veel sterkte! Warme groet, Albert Sonnevelt

      Beantwoorden
    • Beste Petra,
      Mooi dat je er inmiddels zo naar kunt kijken. We moeten in ons leven nu eenmaal een aantal keren door deze rouwprocessen heen. Ik krijg de indruk dat je dit heel zorgvuldig om bent gegaan met jezelf hierin. Warme groeten, Albert

      Beantwoorden
  7. Met interesse lees ik de tips. Ik ben er nog niet helemaal overheen maar weet wel dat ik de neiging had om wanneer ik me iets beter voelde een te grote stap wilde nemen. Daar was ik dan niet klaar voor en de neerwaartse spiraal lag wederom op de loer. Kleine stevige stappen zetten en niet blijven steken in dezelfde vraagstelling waardoor je zelfmedelijden weer aangewakkerd wordt. Heel lastig en een langdurig proces , maar zie wel vooruitgang en blijdschap hetgeen ik niet meer verwacht had nog te kunnen ervaren. Het geluk in je leven hoeft niet van een persoon af te hangen die je genadeloos liet vallen….

    Beantwoorden
    • Beste Anne, Wat moedig van je om de confrontatie met het verlies zo aan te gaan. Verlies en rouwverwerking vraagt om veel dapperheid en liefdevol zijn naar jezelf. Respect voor de weg die je gaat…! Albert Sonnevelt

      Beantwoorden
  8. Het lijkt er nu op dat ik het serieus aan het loslaten ben. Nu na een hele tijd een nieuwe vriend te hebben en Gelukkig te mogen zij en je ex die de kop nog duidelijker opsteekt dan ooit tevoren. Om dan bij jezelf en hetgeen het beste voor jezelf is re kiezen lijkt me nu uiteindelijk toch te lukkenom. Het leek erop dat hij nooit uit mij gedachten zou verdwijnen is nu toch het geval. Het is een fase waar ik doorheen moest een het doorstaan en ervaren en voelen. Opmerken wanneer ik er weer aan dacht was op een gegeven moment goed om bij stil te staan. Nu ontstaat er rust in mijn hoofd. Heerlijk en kan weer meer gaan leven in het hier en nu. Dus zet Door en pak alle hulp die voorbij komt aan, ik las ineens van alles daarover en maakte een kopie van in mijn telefoon dat ik het kon terugpakken wanneer ik er behoefte aan had. Nu is het resultaat merkbaar: rust en ruimte!!!

    Beantwoorden
    • Beste Md,
      Dank voor jouw reactie! Mooi dat je jezelf aan het herpakken bent. Uiteindelijk heb je 100% verantwoordelijkheid over jouw leven. Je staat aan de basis van je eigen geluk en blijkbaar lukt het je nu om naar je hart te luisteren. Ik heb veel respect voor de weg die je gaat!
      Warme groeten, Albert Sonnevelt.

      Beantwoorden
  9. 4 weken geleden is mijn moeder plots overleden. Ze heeft nog 8 uur in coma gelegen en we zijn er allemaal bij geweest toen ze rustig overleed. Huis leeghalen want mijn vader woont sinds mei in een verpleeghuis. Hij is dementerend, lichamelijk ernstig ziek en in de rouw. Hij ziet het leven net meer zitten. Onze aandacht, zorg, pijn, verdriet gaat naar hem. Straks kunnen we rouwen om 2 ouders. Elke morgen wordt ik met een knoop in de maag wakker. Met zorgen om war komen gaat. Of eigenlijk is het angst.

    Beantwoorden

Laat een reactie achter