Eindelijk weer Grip op je Leven?

Ontdek hoe je dit moeiteloos kunt bereiken in 4 eenvoudige stappen met onze GRATIS Leven zonder Stress Mini-Cursus.

Vul hieronder je naam en beste e-mail adres in en klik op inschrijven.

Vergeving is een kunst. Zo doe je dat!

Vergeven heeft een hele belangrijke functie in je leven. Toch blijkt het vaak lastig om na een kwetsing je hart weer te openen. Een goed voorbeeld daarvan is de emotie ´woede´. Deze beladen emotie kan dienen als beschermingsmechanisme wanneer je geraakt wordt. Woede waarschuwt je voor dreigend gevaar en zorgt ervoor dat jouw grenzen niet worden overschreden.

Maar je weet ook dat woede een destructieve aard kan hebben en dat het tegen je kan werken. Destructieve woede isoleert en verwijdert je van de ander. Het beste antigif tegen deze destructieve, verbeten woede, is vergeving. En dat is waar ik deze blog over gaat; de kunst van vergeving van anderen en van jezelf.

Vergeving, wat is dat eigenlijk?

Waar heb je het over en wanneer spreek je van ´vergeving´? Over het algemeen denk je bij vergeving aan het vergeven van iemand anders. Iemand heeft je iets aangedaan, een daad begaan die jou schade heeft berokkend: emotioneel, financieel of materieel. Vergeving is het niet meer kwalijk nemen van de ander van deze daad. Wanneer je vergeeft, verlang je niet langer genoegdoening.

Wist je dat het Griekse woord voor ‘vergeven’ letterlijk ‘loslaten’ betekent? Vergeven zou je dan ook kunnen omschrijven als een manier van loslaten. Het loslaten van woede en de wrok die je voor iemand kunt voelen. Er bestaat een theoretisch verschil tussen ‘vergeving’ en ‘verzoening’. Je kunt iemand vergeven zonder dat je met deze persoon verzoent. Vergeving wordt ook wel eens uitgelegd als het loslaten van de hoop om de geschiedenis te willen veranderen. Het is een vorm van acceptatie.

Verantwoordelijkheid nemen

Op het moment dat je een ander persoon bepaald gedrag niet vergeeft, stel je die persoon verantwoordelijk voor pijn die jijzelf nog altijd voelt. Je zou daarom kunnen verdedigen dat vergeven ook betekent het nemen van de verantwoordelijkheid voor wat jij voelt. Je bent als mens vaak geneigd om omstandigheden de schuld te geven van hoe je je voelt. We geloven – niet zelden met stellige overtuiging – dat ons ongeluk of ons verdriet er niet was geweest, als de omstandigheden maar anders waren. Sommige mensen blijven een leven lang in die overtuiging hangen.

Streng zijn voor jezelf

Wat ik in de praktijk veel zie, is dat mensen vaak beter zijn in het vergeven van een ander dan in het vergeven van zichzelf. Met andere woorden: veel mensen zijn erg streng voor zichzelf. Herken je dat? Een bron van veel stress en onrust is het jezelf kwalijk nemen van allerhande zaken. Twee voorbeelden van zaken die mensen zichzelf maar niet kunnen vergeven, heb ik hieronder toegelicht.

“Ik doe er niet genoeg toe.”

Ben jij ook zo iemand die dingen uitstelt? Vind je dat je niet productief genoeg bent, of dat je in bredere zin niet genoeg bijdraagt aan de samenleving, de wereld? Stop daar maar gauw mee. Jezelf kwalijk nemen dat je niet genoeg voor elkaar krijgt en er niet toe doet, is op zijn zachtst gezegd contraproductief. Het zet een rem op alles wat je doet of van plan bent om te ondernemen. Natuurlijk wil je graag dat je er toe doet, maar waarde toevoegen doe je alleen door van jezelf te houden. Een betere wereld begint bij jezelf, maar je hoeft in je eentje de wereld niet te veranderen!

“Ik heb allerlei negatieve gedachten.”

Ook zitten veel mensen op het zelf gefabriceerde beklaagdenbankje omdat ze bepaalde dingen voelen of denken die niet positief zijn. Hoewel we tegenwoordig denken dat er nog maar weinig taboe bestaat rondom het hebben van bepaalde emoties of gedachten, zijn de negatieve emoties of gedachten nog altijd niet populair. Je loopt er niet graag mee te koop. Jezelf vergeven voor het ervaren van emoties zoals woede, verdriet, schaamte en angst is het beste cadeau dat je jezelf kunt geven. Ze zijn allemaal van tijdelijke aard.

Maar hoe dan?

Dat vergeven een goed idee is, weet je waarschijnlijk wel. De vraag is alleen: hoe doe je dat dan? En wanneer weet je of je iemand of jezelf vergeven hebt? Vergeving en de vraag wat de act van het vergeven precies inhoudt, is iets waarover in de filosofie veel over geschreven is.

Schuld

Als je om vergeving vraagt, is dat niet hetzelfde als je verontschuldigen. Als ik te laat op een afspraak verschijn, dan kan ik me verontschuldigen voor het feit dat ik te laat ben, om vervolgens uit te leggen dat mijn trein vertraging had. Ik erken dat ik de situatie liever anders had gezien, maar geef ook aan dat ik geen schuld draag. Ik vraag dan ook niet om vergeving. Als ik me verontschuldig, dan doe ik een poging om de schuld bij mezelf weg te nemen. Ik ont-schuldig mezelf in letterlijke zin. Aan de andere kant van deze vraag staat begrip en niet het zogenaamde ‘geschenk van vergeving’.

Vergeving

Op het moment dat ik om vergeving vraag, dan erken ik per definitie dat ik ergens schuld aan heb en dat ik die vergeving eigenlijk niet verdien. Ik neem in dit geval een hele andere positie in. Het was geen overmacht. Ik vraag niet om begrip. Ik vraag om een zekere bevrijding van de schuld die ik met mijn daad op me heb genomen. Aan de andere kant van vergeving staat niet zozeer begrip, dan wel erkenning van de schuld en dus het geschenk van vergeving.

Filosoof Paul van Tongeren benadrukt dat het moeilijk is om te achterhalen of vergeving heeft plaatsgevonden. Iemand kan zeggen dat hij vergeven heeft zonder dat we dat kunnen controleren of achterhalen.[1] Over vergeving en de act van vergeven nadenken doen we dan ook veelal intuïtief. Als je iemand werkelijk vergeven hebt, dan zul je niet langer blijven hangen in woede en wrok. Is dat wel het geval, dan is er misschien enkel sprake van de wens om iemand te vergeven.

Een tijd voor rouwen en een tijd voor vergeven

Vaak gaat er aan vergeving, afhankelijk van de gebeurtenis, een periode van rouw vooraf. We kunnen pas vergeven als we hebben gerouwd om wat we verloren hebben. In mijn blog over het belang van rouwen kwam ik al te spreken over het feit dat wij mensen het vaak moeilijk vinden om dicht bij ons verdriet te komen. Rouwen kan overweldigend zijn.

Het is dus niet zo gek dat je daar soms onderuit wil komen. Rouwen doe je dan ook in fasen. Om emotioneel gezond te blijven en geen stress te ervaren, zal er gerouwd moeten worden. Je kunt rouwen om een situatie die niet meer is, om een persoon die niet meer is of om een idee of concept dat niet meer is. Maar rouwen komt altijd voor vergeving.

Wie een zogenaamde short-cut naar de vergeving wil nemen, omdat het idee zo aantrekkelijk is, zal vroeg of laat toch weer worden teruggefloten. Je kunt niet doen alsof je iemand vergeven hebt. Althans, je kunt natuurlijk een poging wagen maar vroeg of laat zal wel blijken dat de vergeving niet echt of waarachtig is. Wrok en woede manifesteren zich onwillekeurig. Erken dus eerst de situatie waar om gerouwd moet worden voor je de stap zet naar vergeving, want alleen dan kan die vergeving ook waarachtig zijn.

Vergeving in de politiek

Op een breed maatschappelijk niveau is het concept van vergeving tamelijk problematisch. Je kunt als mens om vergeving vragen voor jouw daden, maar hoe zit dat dan met vergeving van bijvoorbeeld oorlogsmisdaden binnen een natie? Moeten we als natie verantwoordelijk worden gehouden voor bepaalde gebeurtenissen in de geschiedenis?

In deze context denk je al snel aan Duitsland en de schuldvraag rondom de Holocaust. Er bestaat zelfs het begrip ‘tweede schuld’ onder kinderen en kleinkinderen van oorlogsmisdadigers. In 1970 ging bondskanselier Willie Brandt onverwacht op zijn knieën bij het gedenkteken van de opstanden in Warschau. Een symbool van vergiffenis. Vergiffenis voor de misdaden begaan door Duitsland als natie. [2]

Erkenning

In dit verband kan ik ook president Clinton noemen die in 1998 vergeving vroeg om Amerika’s betrokkenheid bij de slavenhandel in Afrika. In de geschiedenis zijn er veel politieke leiders geweest die soortgelijke stappen hebben ondernomen en daarmee als het ware erkenden dat je als land verantwoordelijk kunt worden gehouden voor daden die andere hebben begaan. [3]

Of we als land verantwoordelijk zijn voor oorlogsdaden die in de geschiedenis plaatsvonden, vind ik niet de belangrijkste vraag. Wat deze regeringsleiders vooral deden was het erkennen van het leed van de slachtoffers. Niet zozeer de knieval maar de erkenning die daarmee werd gegeven door Willie Brandt bood geweldige troost aan de slachtoffers en nabestaanden.

“Het is in het vergeven dat we vergeven.”
Franciscus van Assisi

Het eerste gevoel

Theoloog Reinier Sonneveld (geen familie ☺) benadrukt in het kader van vergeving het belang van ‘het eerste gevoel’. Daarmee bedoelt hij het gevoel dat direct domineert wanneer je je benadeelt of gekwetst voelt. Maar het is volgens de theoloog evenzo belangrijk dat je niet in deze woede blijft hangen. Om het concept ‘vergeven’ wat duidelijker te maken, noemt hij een aantal zaken die niet onder vergeving vallen, zoals het goedpraten van gedrag dat niet acceptabel is. Wanneer je dit doet, geef je iemand eigenlijk een vrijbrief om je grenzen te overschrijden en daar moet je voor waken. Ook hoef je niet te ontkennen dat het gebeurde je pijn deed. Je mag boos zijn en je mag daar ook met anderen over praten. [4]

De intentie van vergeving

De intentie van vergeving is waar het om gaat. Je kunt de deur naar vergeving als het ware op een kier zetten. Je hoeft niet vandaag te vergeven en ook niet morgen. Vergeven doe je wanneer jij daar klaar voor bent. Je voelt zelf wel aan wanneer dat het geval is. Franciscus van Assisi zei ooit “het is in het vergeven dat we vergeven.” We kunnen niet lokaliseren wanneer we vergeven of vergeven worden, maar gaandeweg vervallen we in vergeving als een natuurlijke reactie op acceptatie van het leven zoals het is.

Welke gebeurtenis of ervaring heb jij vergeven in jouw leven? En wat heeft het jou uiteindelijk opgeleverd? Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaring. Deel het hieronder in het reactieveld, zodat de andere lezers kunnen leren van de stappen die jij hebt gezet. Bedankt alvast!

[1] https://www.filosofie.nl/nl/artikel/32943/wat-is-vergeving.html

[2] https://historicusinspe.weblog.leidenuniv.nl/2011/12/07/de-knieval-van-willy-brandt/

[3] https://www.filosofie.nl/nl/artikel/32945/ten-geleide-vergeving.html

[4] https://visie.eo.nl/2014/11/vergeven-wat-is-het-wel-wat-is-het-niet/

Meer Artikelen

11 reacties Plaats reactie

  1. Vergeven is lastig. Soms blijft de pijn en woede lang hangen. Je bent ook bang opnieuw gekwetst te worden. Maar dan realiseer je je dat je de ander niet kan veranderen en dat je die persoon moet loslaten, als de schade te groot is. Dat is pijnlijk, zeker als het directe familie betreft. Dat kost tijd… Dus ja, uiteindelijk is het een bewuste daad. Ik heb een mooie brief geschreven met al het goede datvdie persoon in mijn leven heeft gebracht en gezegd, ‘het ga je goed’ ter afscheid en om los te laten.

    Beantwoorden
    • Beste Gabrielle,
      dank voor jouw waardevolle aanvulling op mijn blog. Jouw inzichten getuigen van veel levenswijsheid. Blijf ze delen met de wereld!

      Hartelijke groet Albert

      Beantwoorden
  2. Loslaten van boosheid en accepteren dat iets is zoals het is, zie ik als het belangrijkste in je verhaal. Dat is immers waardoor je je vrijheid terug krijgt. Loslaten en accepteren is niet iets wat je kunt doen, het is iets wat na verloop van tijd gebeurt als je juist NIET meer doet.

    Iemand (jezelf of anderen) vergeven voor gedrag dat over jouw grenzen ging, draagt naar mijn gevoel de lading in zich: ‘wat de ander deed was goed’. Dat ook ècht vinden is voor mij een brug te ver, maar vergeven kan ik wel als iemand oprechte spijt betoont. Ieder mens maakt immers fouten en mag daarvan leren.

    We blijven mensen met eigen normen, waarden en grenzen. Onze grenzen, daar mag niemand overheen en het is aan onszelf om ze te bewaken. Dat doen we niet door achteraf wat krom is recht te praten.

    Gelukkig is gedrag vergeven niet noodzakelijk om je vrijheid weer terug te krijgen en verder te gaan. Loslaten en accepteren dat iets is zoals het is, dat is voor mij waar het om draait.

    Ik zie loslaten, accepteren en vergeven – ondanks de samenhang – dus los van elkaar.

    Beantwoorden
  3. Goede morgen Albert,
    in het kader van kerst en vaak positieve gedachten er omheen, viel deze blog bij mij in de goede brievenbus. Ik heb niets met kerst hoor, maar met het positieve er omheen. Vergeven is daar een van en het voelt voor mij iedere keer als een nieuw geboren kind in mij.
    ‘Zonder diepe mentale pijn kunnen vergeten die ik heb geleden in veel gevallen door o.a. opvoeding en religie, heb ik toch leren leven met de gedachte dat die dingen nu eenmaal bestaan en je ongevraagd kunnen overkomen. Je opmerking, dat vergeven niet altijd verzoenen is spreekt mij aan. Ik formuleerde dat als, ik accepteer dat het er is, zonder ermee akkoord te gaan. Daardoor kreeg ik ruimte om in mijzelf achter dingen te kunnen kijken en te begrijpen dat mensen dingen doen vanuit tijdgeest en eigen ervaringen. Dat was een moeilijke exercitie voor me, omdat ik eerst ervan uitging dat mensen dingen wel degelijk bewust doen. Dat is echter niet altijd zo. Ze geven wat ze hebben en wat je niet hebt kan je niet geven of je geeft iets van een ander. Dat is zo bij indoctrinatie bv. In de geest van wat de man Jezus zei over zijn vijanden toen ze hem aan hout hadden gespijkerd, ‘Ik vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen’. Dat gold ook voor mijn vader in zijn opvoeding vanuit godsdienst en wat mijn oudste zus mij deed, die hem kopieerde. Ik ben nog steeds niet akkoord met wat zij deden, maar beiden heb ik wel vergeven en vanuit mijn hart. Dat deed goed aan 2 kanten. Zo kan religie als een kromme stok toch rechte slagen geven. Het ging niet om de stok, maar om de uitwerking ervan. Ik wens je fijne feestdagen.

    Beantwoorden
  4. Stof tot nadenken:
    Tot twee keer toe werd ik vanmorgen geconfronteerd met de gedachten over vergeven, schuld, vergeving enz. Toeval of een bijzondere samenloop van omstandigheden om tegen het einde van het afgelopen jaar even bewust stil te staan bij wat er zoal is gebeurd in de loop van het jaar.
    Ik heb het bewust niet over het wereldgebeuren, hoewel ik mij soms best wel eens schuldig voel dat ik mij daar door mijn omstandigheden niet echt meer mee bezig heb gehouden.
    De afgelopen uren heb ik, terwijl ik mij bezig heb gehouden met ogenschijnlijk onbelangrijke zaken als haren knippen, douchen, afwassen, opruimen, schoonmaken, aankleden, aardappelschillen enz.mezelf afgevraagd of ik mij wel of niet schuldig zou moeten voelen, dat ik lange tijd eenvoudig niet in staat ben geweest om ‘normaal’ te kunnen functioneren.
    Natuurlijk was ik regelmatig boos en opstandig en heb ik steeds weer opnieuw geprobeerd om anderen te vergeven wanneer zij mij met hun goedbedoelde adviezen in verwarring brachten en verdrietig maakten, omdat ik hen bovendien niet uit kon leggen dat ik best wel van goede wil was, maar dat ik boven alles moest zorgen dat ik zelf, desnoods in mijn eentje moest proberen om zo goed mogelijk mijn dagen door te komen.
    Ik heb moeten leren om mijzelf te vergeven dat ik mij in verwarring heb laten brengen, verdrietig en boos en zelfs ziek heb laten maken, door tegen beter weten in, mijn grenzen te overschrijden, mijn eigenheid te verloochen, mezelf anders voor te doen dan ik in werkelijkheid was of zou willen zijn.
    Ik heb de tijd moeten nemen om bewust stil te staan wat voor mij, ons, wat ik noem van levensbelang is, nu er steeds meer mensen om ons heen beginnen weg te vallen. Ik heb geen idee wat ik, ondanks alles nog voor anderen heb kunnen en mogen betekenen, maar heb wel mogen ervaren wat het voor mij betekent als anderen het mij niet kwalijk ( meer) nemen als ik niet altijd meer kan of wil reageren zoals zij van mij verwachten. Ik wil mij daar niet langer schuldig over voelen.
    Ik weet dat het vaak heel moeilijk is om het verleden achter je te laten omdat je het immers niet kan veranderen en ook over te toekomst wil ik vaak liever niet eens meer nadenken.
    Maar als ik hier en nu bewust heb nagedacht wat vergeven en vergeven worden voor mij betekent, dan besef ik meer dan ooit dat er altijd dingen zullen blijven die je nooit zult kunnen vergeten. Dingen waarin je misschien tekort geschoten bent. Iets wat anderen jou hebben aangedaan, of waarin zij tekort geschoten zijn.
    . Steeds als ik hieraan word herinnerd zal ik mij af blijven vragen of ik ook mezelf kan vergeven dat ik bepaalde dingen heb laten gebeuren en steeds weer opnieuw zal ik mij af blijven vragen of ik de ander voldoende heb laten weten dat ieder moment van werkelijke vergeving voor mij een schone lei betekent en zoals iedere nieuwe dag en ieder nieuw jaar weer nieuwe kansen heeft om er iets van te maken wat hoop ik de moeite waard is om op terug te kijken.

    Beantwoorden
  5. Beste Albert,
    Je omschrijft vergeven als : Het niet meer kwalijk nemen van de ander wat hij gedaan heeft.
    Als het gaat om serieus kwaad ( Ernstige zaken) dan is dat een enorme stap. Die vraagt tijd. Maar als het om ernstige zaken gaat is tijd alleen niet genoeg. Krenkingen die je spontaan vergeet hoef je niet te vergeven. Het vraagt ook om interne strijd. Er serieus over nadenken. ( Wegstoppen is iets anders als vergeven.) Wat doet die woede en dat verdriet met mij? In onze maatschappij is daar weinig ruimte voor. Die ruimte vind ik wel in mijn geloof. In de bijbel staan veel verhalen over vergeving. Verhalen over vergeving vragen en vergeven. Als iemand vraagt om vergeving en echt berouw heeft is vergeven minder moeilijk dan als er niet om gevraagd word. Als er bv geen dader bekend is of het is duidelijk dat de dader er nooit om zal vragen. Het slachtoffer heeft dan als het ware een dubbel opgave. Verder leven met het verlies en verder leven met zijn boosheid om het verlies. Vergeven in de zin van het de dader niet meer kwalijk nemen is dan vaak een te grote stap. Ik denk dat het voor veel slachtoffers voelt als een berg die zo hoog is dat het niet mogelijk is om die te beklimmen. Een verhaal dat vergeven zo goed voor je is,levert een slachtoffer dan alleen maar een schuldgevoel op. De derde opgave dus.
    Hoewel ik je stuk erg waardeer denk ik dat het goed is om meer aandacht te geven aan hoe je die stap maakt. Die stap opdelen in kleinere stapjes.
    Wat ik bedoel kan ik het beste uitleggen aan de hand van mijn verhaal.

    Er is mij serieus onrecht aangedaan door iemand die ik lief had. Heel intuïtief besloot ik direct daarna 3 dingen. Allereerst, dat het niet mijn schult was, maar dat het mij aangedaan werd. (Het komt vaak voor dat slachtoffers zich schuldig voelen. Of de schult krijgen. ) Vervolgens dat ik iedere dag een half uur ging sporten om te voorkomen dat de stress schade zou toebrengen aan mijn gezondheid. Maar het belangrijkste was dat ik besloot dat ik niet mijzelf kwijt wilde raken. Hoewel het onrecht alle aspecten van mijn leven beïnvloede, probeerde ik ( met vallen en opstaan) om de boosheid en het verdriet alleen op het onrecht te richten. Anders gezecht: Ik raakte mijn vertrouwen in hem kwijt zonder mijn vertrouwen in de mensheid kwijt te raken. Andere mensen benader ik nog net zo open als vroeger. Het verdriet is er wel maar ik ben niet mijn verdriet. Dat is een eerste stapje in het proces van vergeven, het beperken van de schade aan je lijf en je ziel.
    Het tweede stapje is. Rouwen. Erkennen dat het pijn doet en dit ook echt voelen. Dit klinkt eng. Maar ik heb ervaren dat als je het verdriet onbelemmerd laat komen, je een half uur later weer vrolijk kunt zijn. Als ik er tegen ga vechten, wordt het een veenbrand en duurt het veel langer. De derde stap is Accepteren dat het gebeurt is. Gedane zaken nemen geen keer en ik verlang niet meer naar het terugdraaien van de tijd.
    Het vierde stapje heeft Ansem Grun mooi omschreven. “ vergeving is: De krenking loslaten en je er niet meer om bekommeren” Dit staat los van je relatie tot de dader. Het is jezelf na een periode van rouw vrij maken van de boosheid en het verdriet. Jezelf weer een toekomst gunnen die los staat van het verleden.
    Pas daarna komt de dader in beeld. En kan je er over gaan denken om het hem niet meer kwalijk te nemen.
    Overigens zit ik nog midden in stap 4. Of ik ooit stap 5 kan zetten weet ik niet. Als het me ooit lukt om stap 4 af te ronden ben ik al super trots op mezelf.

    Beantwoorden
    • Lieve Ineke,
      Dank voor jouw uitgebreide reactie. Soms is het een uitdaging om iedere week weer een uitgebreide blog te schrijven over stress en het verminderen van het risico op burn-out. Maar mooie persoonlijke reacties zoals die van jou blijven motiveren om door te gaan met schrijven.

      Hartelijke groet Albert

      Beantwoorden
  6. Hallo Albert,
    Net als Annelies zie ik loslaten, accepteren en vergeven, los van elkaar. In het verleden heb ik me kwaad gemaakt om heel onheus en oneerlijk gedrag van sommigen uit mijn directe omgeving, die daar zelf kennelijk totaal niet mee zaten. Loslaten was de enige remedie. En accepteren dat deze personen, die (in mijn ogen) harteloos en oneerlijk met mij omgingen, er geen spijt van kregen en sommige ook niet meer kunnen krijgen. Het loslaten van mijn woede en frustratie was voor mij daarmee het terugkrijgen van de energie die dat allemaal kost! En ook de negatieve invloed die het op mij had kon ik hiermee uitbannen, zodat ik me weer veel beter op positieve contacten en invloeden kon gaan richten. Vriendelijke groet T.

    Beantwoorden
  7. Hoi Albert, ja klopt helemaal … vergeven is heel belangrijk in ons leven. ? Wat vergeven mij heeft opgeleverd, is weer liefdevol naar mezelf kunnen kijken en ook naar de ander. Deze ervaring wil ik dan ook graag delen met anderen en in mijn werk met vooral kinderen weer in hun kracht te zetten, zodat zij leren dat oa. pestgedrag een tekortkoming is van de ander en nooit van hun zelf. Mijn ervaring is dan ook dat vergeving bij mij zelf begint en dat geldt eigenlijk voor ieder persoon. Wanneer je jezelf vergeeft, vergeef je nm. ook meteen de ander. Alles gaat nm. om bewustwording van ons Zelf en ons eigen (ego)gedrag te ontmaskeren wie we werkelijk van “binnen” zijn. Als we in liefde met ons zelf kunnen blijven …eerlijk en oprecht kunnen zijn dan is het nooit de bedoeling om de schuld (van ons ego) af te schuiven op anderen, dat is nm. niet echt liefdevol. Onze onvrede op een ander projecteren is het (onbewuste) gedrag laten zien dat je jezelf niet echt lief kunt hebben en zo het negatieve opzoekt. En dat beeld en gevoel hebben we gevormd uit ons verleden (kindertijd en jeugd) toen we schuld kregen. Je ziel wil graag vrij zijn ….liefde, aandacht en de universele levensenergie voelen.
    Vergeven is dus belangrijk voor je zelf om weer zuiver en happy te gaan leven met een schone lei weer verder gaan, dat je al die jaren die zware last onterecht met je mee hebt gesleurd niet van jou was, maar van een ander … weer los mag laten …en mag vergeven om de universele liefde weer te laten stromen….in jou en door jou heen mag voelen. Hoe mooi is dat? ❤️✨?
    Dussss… laat los, vergeef jezelf en kies opnieuw! Zie ieder mens als een mooie ziel met een liefdevol hart, want dat is wat we uiteindelijk allen Zijn…. onvoorwaardelijk liefdevol. ? Zo bestaan er ook geen stoute kinderen, want die maken we zelf met al onze oordelen en ego gedachten ! ? …
    Heb ze altijd lief … met vriendelijke aandacht, onvoorwaardelijk en oneindig!
    Dat is mijn ervaring en mijn wens voor iedereen …leven vanuit respect en iedere dag je vergevingslessen te doen, zodat onvrede meteen uitgepraat kan worden i.p.v. te moeten vluchten in boosheid, macht, geweld etc. Namasté… ?
    Wens ik iedereen fijne feestdagen en een gezond en liefdevol 2019 ! ?
    Hartegroet, Antoinette H. ?

    Beantwoorden

Laat een reactie achter