Eindelijk weer Grip op je Leven?

Ontdek hoe je dit moeiteloos kunt bereiken in 4 eenvoudige stappen met onze GRATIS Leven zonder Stress Mini-Cursus.

Vul hieronder je naam en beste e-mail adres in en klik op inschrijven.

Stress door verlies van je geliefde; hoe verwerk je dat?

Stress door verlies van je geliefde komt veel voor, omdat het vaak zeer aangrijpend is. Je voelt je intens verdrietig en wordt overspoeld door allerlei heftige emoties. Ontdek in dit blog hoe je het verlies een plek in je leven kunt geven.

Je verliest meer dan een geliefde

Er is bij ieder mens een natuurlijk verlangen om te verbinden. Want niets is zo vervullend in je leven dan het ervaren van pure liefde. Tegelijkertijd is er ook de pijnlijke waarheid dat je onvermijdelijk geliefden weer kwijt raakt.

Wanneer je dat overkomt wordt je overmant door emoties als boosheid, schuld, spijt en ongeloof. Want de persoon die je bent kwijtgeraakt heeft vaak ook het beste in jou naar boven laten komen. Je hebt je door de ander geliefd, gewaardeerd, gezien en geborgen gevoeld.

In de leegte die achterblijft is het moeilijk om de echo van jouw eigen bestaan nog terug te horen. Hoe kan je jezelf ooit nog vullen met de warmte en de aandacht die je hebt gekregen? Een deel van jou lijkt met het verlaten van je geliefde ook vertrokken te zijn.

Hoe vind je jezelf ooit nog terug? Hoe krijg je weer vertrouwen, zonder de angst of stress te ontwikkelen dat het je opnieuw gaat overkomen?

Waarom zou je verdrietig zijn?

stress door verlies van geliefde

Je ontkomt niet aan een stortvloed van emoties wanneer een geliefde uit je leven gaat. Verdriet is een normale en natuurlijke reactie op verlies. Hoe kostbaarder, betekenisvoller degene voor je was, des te intenser de pijn voor je zal zijn.

Het verwerken van die pijn voltrekt zich in fasen. Tijdens die rouwperiode krijg je te maken met allerlei heftige reacties, zowel emotioneel als lichamelijk. Dat kan best heel schokkend zijn. Zo kun je kampen met gevoelens van ontreddering, somberheid, verslagenheid en onrechtvaardigheid. Maar, je kunt je ook geïrriteerd of afgesloten gaan gedragen. Het vraagt veel zorgvuldigheid naar jezelf om het verlies uiteindelijk te verwerken.

Verwerking van verlies is voor iedereen anders

Het heeft tijd nodig om een hernieuwd evenwicht te vinden. Volgens psychiater en rouwspecialist Dr. Elisabeth Kubler Ross verloopt dit proces in vijf stappen:

– Ontkenning:           Je kan en wil niet geloven dat dit jou overkomt.

Boosheid:                Je vraagt je af waarom dit bij jou gebeurd. Wie is er schuldig aan?

Onderhandelen:     Je hebt er alles voor over om de gebeurtenis ongedaan te maken.

Depressie:                Je bent zo uit het veld geslagen dat je tot niets meer in staat bent.

Acceptatie:               Je begint vrede te krijgen met de gebeurtenis en ziet mogelijkheden om je leven een andere invulling te geven.

Je hoeft overigens niet precies volgens de bovenstaande fases heen te gaan.

Iedereen verwerkt zijn of haar verdriet op een persoonlijke wijze. Daar is geen specifieke gebruiksaanwijzing voor.

Denk dus niet dat er iets mis met je is wanneer je één van stappen niet herkent of overslaat.

Het is geen rigide model waar je aan moet voldoen. Het is eerder een bevestiging dat het uitdrukken van emoties zich op verschillende manieren manifesteert.

 

Wil je meer ontdekken hoe je (weer) gelukkig kunt worden? Bestel hier mijn boek over geluk.

 

Hoelang mogen die emoties duren?

Ook is er geen vastomlijnde regel hoelang dat je rouwt om het verlies van een geliefde.

Soms krijg je de ongemakkelijke opmerking van mensen uit jouw omgeving: ‘ En….ben je er al overheen?’

De verwerkingstijd hangt sterk af van verschillende factoren, zoals je karakter, levenservaring, mentale, – fysieke,- en emotionele veerkracht.

Daarnaast spelen geloof en sociale ondersteuning een belangrijke rol.

Er is geen ‘quick fix’ voor het rouwen. Je zal de tijd moeten nemen om weer een nieuwe balans te vinden. Het heeft geen zin om te proberen dat te forceren of te versnellen.

In het doorleven van de emoties krijgt je leven meer intensiteit en kleur.

Durf je over te geven aan de golven van paniek, angst en onzekerheid. Ze nodigen je uit om moed en vertrouwen te ontwikkelen.

De regels van het spel

Iedereen heeft wel ideeën over hoe je met verlies zou moeten omgaan. Dit kan ook voor de nodige verwarring zorgen. Daar zit je niet op te wachten als je emotionele wereld al op zijn kop staat. Daarom wil ik een aantal overtuigingen ontzenuwen:

– ‘Het is belangrijk dat je sterk blijft tijdens een rouwperiode’

Gevoelens van verdriet, angst boosheid en eenzaamheid zijn normaal en zelfs noodzakelijk om chronische stress te voorkomen. Juist door er aan toe te geven, laat je aan jezelf en anderen zien dat je een volwassen houding aanneemt ten opzichte van jouw omstandigheden.

-‘Je wil de pijn zoveel mogelijk negeren, dan is hij het snelste over.’

Er zijn in de wereld veel mogelijke manieren om ‘tijdelijk’ aan de emotionele pijn te ontsnappen; alcohol, drugs, slaap,- pijn,- en kalmeringstabletten, snoepen, excessief sporten, gamen, Netflixen enz. Het zijn allemaal korte termijn afleidingen, waarmee je de oplossing alleen maar voor je uitschuift. ‘ The only way out, is to go in.’

– ‘Je huilt niet, dus je zal het verlies al wel verwerkt hebben.’

Huilen is maar één van de manieren om jouw gevoel uit te drukken. Je hebt gelukkig al van mogelijkheden om jouw emoties naar buiten te brengen. Lachen, schreeuwen, dansen, schrijven, schilderen en praten zijn vormen die hetzelfde resultaat kunnen opleveren. Kies een uitdrukkingsvorm die bij jou past en blijf daar trouw aan, wat je omgeving misschien ook zegt.

stress door verlies van een geliefdeWanneer moet je jezelf zorgen maken?

Inmiddels begrijp je dat het onvermijdelijk is om jouw emoties te doorleven na verlies van geliefde. Kenmerkend voor stress door verlies is onder andere dat elke herinnering aan je verloren geliefde bijna ondraaglijk is. Daarnaast kun je last hebben van concentratiestoornissen, geen zin in eten, problemen met slapen en nachtmerries. Duurt die stress lange tijd? Je loopt dan het risico om allerlei lichamelijke klachten te krijgen. Want, stress put je uit en ondermijnt uiteindelijk je immuunsysteem waardoor je vatbaar wordt voor allerlei aandoeningen.

Wat kan je zelf doen om de stress door verlies verminderen?

Er zijn allerlei manieren om zelf de stress door verlies van je geliefde te reduceren. Beproefde manieren om zelf je stress te verminderen zijn onder andere:

Zorgen voor contact en ontspanning

Rouwen moet je zelf doen, maar niet alleen. Blijf je gevoelens en gedachten delen met de mensen die belangrijk voor je zijn. Durf die hulp te vragen. Denk niet te snel dat je lastig of zeurderig bent. Laat het aan de ander over om daar iets van te zeggen als ze je teveel vinden.

Activiteiten die je kunt ondernemen zijn: luisteren naar muziek, een warm bad nemen, een boek lezen, een hobby weer oppakken, een wandeling maken of uitgaan. Je biedt jezelf dan de mogelijkheid even afstand te nemen van je emotionele gevoelens. Daarbij helpt ontspanning en afleiding je om je accu op te laden.

Contact zoeken met lotgenoten

Ga bijvoorbeeld op internet op zoek naar lotgenoten. Want, praten over het verlies van je partner met mensen die hetzelfde (hebben) ervaren, kan je soms al enorm opluchten en zo helpen je stress te verminderen. Het is niet de bedoeling om een ‘ klaaggroep’ op te richten, maar oprechte aandacht van anderen die in hetzelfde rouwproces zitten kan de heling van jouw pijn sneller verzachten.

Lukt het je niet om op eigen kracht en/of met steun van familie, vrienden en lotgenoten de stress door verlies te verminderen? Aarzel dan niet om professionele hulp in te roepen. De eerste stap is meestal contact zoeken met je huisarts. Die kan aan de hand van een gesprek bekijken wat de beste oplossing voor je situatie is. Zo kan de huisarts je tijdelijk medicijnen voorschrijven, zodat je wat rustiger wordt. Of je doorverwijzen naar een therapeut of psycholoog om je stress door verlies het hoofd te bieden.

Zorg voor een gezonde leefstijl

Aan eten en bewegen, wil je waarschijnlijk helemaal niet denken als je jouw geliefde bent kwijtgeraakt. Toch zorgt regelmatig en gezond eten samen met een goede nachtrust plus voldoende lichaamsbeweging ervoor dat je je fysiek en geestelijk prettiger voelt. Zo bouw je meer mentale en emotionele veerkracht op. Een prettige bijkomstigheid is dat je daardoor ook beter tegen de stress bent bestand die het verlies met zich meebrengt.

Plannen maken voor de toekomsttoekomst plannen

Als je nog middenin een emotionele rollercoaster zit, dan staat je hoofd niet naar denken aan de toekomst. Want, je moet eerst nog wennen aan in je eentje je leven te leiden. Toch kan het goed zijn om heel voorzichtig te kijken wat je in de toekomst wilt doen.

Maak een bescheiden verlanglijstje van activiteiten waar je energie van krijgt. Misschien wordt je blij van reizen of creatieve activiteiten. Gun jezelf de tijd om bij te tanken en een nieuwe invulling te geven aan je leven.

Laat je inspireren door bijzondere mensen die sterker uit hun tegenslagen zijn gekomen.

Ervaring met verlies?

Herken je veel uit mijn bovenstaande blog, dan kan je wellicht ook anderen helpen met jouw ervaringen en wijze lessen. Laat hieronder in het reactieveld jouw belangrijkste inzicht achter. Het plezier van delen geeft jou en degene die jouw tekst leest gegarandeerd meer energie.

Je kunt ook op één van de Social Media knoppen klikken door mijn blog te ‘liken’ of te delen.

Meer Artikelen

20 reacties Plaats reactie

  1. Goede morgen Albert,
    Ik herken veel van wat je schrijft, alleen heb ik dat in eerste instantie niet gedaan. Ik heb later geleerd dat je mag rouwen in je eigen tempo. Dus mijn grootste inzicht hou je niet sterker dan je bent.

    Gezonde groet,
    Ilse Fortuin

    Beantwoorden
  2. Ik heb de afgelopen 3 jaar vele verliezen meegemaakt. 2 x een miskraam, 2 x een kindje met Triploidie, waardoor ik de zwangerschap moest beeindigen. Daarnaast een auto-ongeluk waardoor ik nekklachten heb/had, en verlies van opa/oma/oudtante/oudoom en kennis. Vele verliezen in een korte tijd… dus behoorlijk veel om te verwerken.
    Ik dacht dat ik er zelf wel overheen kwam, heb een tijd thuis gezeten na het verlies van mijn kindjes. Bij de 1e keer langer dan de 2e keer (omdat ik ook net een nieuwe baan had). Daar heb ik achteraf spijt van. Had ik maar de tijd genomen, net zoal bij de 1e keer….
    Ook op werk ga ik maar door, en als ik me rot voelde, betrok ik het naar mezelf dat het er niet mag zijn. Dat ik door moet gaan. En dat woordje moeten daar heb ik nu behoorlijk veel last van. En het maar constant voor anderen denken wat ze wel niet van me zouden vinden….
    Nu zit ik sinds een paar maanden weer ziek thuis, heb ik gesprekken gehad met een psycholoog en ben ik tot veel inzichten gekomen. Wat ik geleerd heb is, om meer naar mijn eigen grenzen te luisteren, deze meer te verwoorden (doodeng trouwens!) en meer bij mezelf te blijven. Ik ben het belangrijkste! Werk komt later wel. Het is belangrijk om eerst mezelf weer op de rails te hebben. En als ik me verdrietig voel, of als het een dag even niet gaat, mag dat er zijn! Dat is eigenlijk ook wat ik in jouw tekst lees Albert!
    Het heeft dus geen nut om maar door te razen, ooit stort je in! Je kan maar beter de tijd nemen om te rouwen…

    Beantwoorden
    • Beste Brenda, dank je wel voor jouw waardevolle tips en bemoedigende woorden. Dit zal altijd een aantal lezers van mijn blogs vertrouwen geven! Warme groet Albert Sonnevelt

      Beantwoorden
    • Lieve Brenda,
      “Hoe herkenbaar!”…krijg de tranen in mijn ogen…ook ik heb heel wat tegenslagen meegemaakt…bijna 25 jaar zorg voor zwaar meervoudig gehandicapte dochter, miskraam (gelukkig ook 2 prachtige,gezonde dochters, doch waarvan eentje extra begeleiding nodig had door dislectie,discalculie,dysorthografie,dispraxie en ADD!), altijd moeten vechten voor mijn job in het onderwijs (“pesterijen”), verlies van mijn vader waar ik een heel sterke band mee had….te veel om op te noemen. Net als jou altijd denken “wat moeten de anderen van me denken?”, altijd voor 200% blijven doorgaan, altijdklaar staan voor anderen…en jezelf eigenlijk VERGETEN…tot het niet meer lukt!…tal van lichamelijke klachten, mentale…
      Ben nu ook in therapie en erachter gekomen dat IK er ook mag zijn!…maar natuurlijk nog een hele weg af te leggen en steeds met ups en downs…maar heb wel ondertussen ZELF mensen gevonden die me ontzettend goed ondersteunen hierin en begeleiden!
      Ik wens jou ook nog heel veel sterkte en goede moet!
      Lieve groetjes,
      Rita

      Beantwoorden
      • Beste Rita, dank voor jouw reactie op Brenda in mijn artikel over “Stress door verlies van je geliefde’ en het delen van jouw verhaal. Warme groeten, Albert

        Beantwoorden
  3. Heel veel praten heeft me heel erg geholpen. Een doel in mijn leven: de kinderen voor wie ik wel mijn bed uit moest. Heel veel huilen ook. En af en toe lachen, waar ik me dan ook weer schuldig over voelde. Twijfels. Emotionele achtbaan. Steun krijgen, begrip krijgen. Er sterker uitkomen. Wanneer je voor de tweede keer je partner verliest, wordt het niet makkelijker. Ik vond, dat ik niks te zeggen had. Ik had er zelf voor gekozen, om met iemand te trouwen die zoveel ouder was dan ik en hij was wèl 89 geworden. Ik zei tegen bijna niemand iets in tegenstelling tot de eerste keer dat ik net weduwe was geworden. Toen ik dat in de gaten kreeg, ben ik toch wat meer gaan praten. En wederom kwam er begrip, alleen maar begrip. Heel veel praten, afleiding, steun, er de tijd voor nemen. Het heeft me allemaal geholpen.

    Beantwoorden
    • Beste Germa, ik maak een diepe buiging voor de weg die je moet gaan. Het is voor mij niet voor te stellen hoe je dagelijks weer de kracht kunt opbrengen. in gedachte stuur ik je veel licht, liefde en wijsheid. Warme groeten, Albert

      Beantwoorden
  4. Wat herken ik veel in wat je schrijft.
    Het is nu 5 jaar geleden dat mijn man overleed.
    Je wereld vergaat. Veel vallen en opstaan, pijn in mijn lijf, heb ik nu het gevoel dat ik weer een beetje mezelf wordt.heb nu ook geleerd het aan te geven als het een keer niet goed gaat .
    Ben heel veel afleiding gaan zoeken, mozaïek,yoga,cursussen.
    Heb nu ook mijn weg gevonden in de yoga, geef nu sinds 2 jaar les.
    Ik zeg wel steeds je moet niet achter de geraniums zitten, er is niemand die je komt halen, je moet zelf ondernemen.

    Beantwoorden
  5. “Je komt er sterker uit” heb ik nooit zo begrepen. Hoezo sterker !? Ik ben al sterk zat, het hoeft niet sterker. Na heeeeel veel jaar begrijp ik het (soort laat gevallen kwartje) : je leert er mee omgaan, dat wordt verstaan onder “sterker”. Het hoofd kunnen bieden aan de klappen van het leven door er op te vertrouwen dat jij er heus wel weer boven op komt, dat is wat je leert. Ook zo’n variant: “If it doesn’t kill you, it makes you stronger”. Ook niet waar, maar ook hier geldt weer dat bedoeld wordt dat je niet dood bent en dus kunt gaan leren om te dealen met de situatie waar je zonder dat je er om vroeg, in verzeild raakte. Nou ja, in ieder geval dat je nog leeft en wel zult moeten, wil je het leven hier op aarde nog een beetje draaglijk doorkomen. Haha, wat een cynisme….. Ik beschouw een dergelijke periodes als een winters in mijn leven. Heb er nu voor de derde keer mee te maken en het is wel Siberië geweest, zeg maar. Maar aan alles komt een eind, dus ook hieraan. Gas er af en dan wordt het vanzelf weer lente.

    Beantwoorden
    • Lieve Margriet, dank voor het delen van jouw ervaringen. Laten we elkaar blijven ondersteunen. Veel sterkte gewenst. Warme groet Albert

      Beantwoorden
  6. Ik ben binnen 3 jaar mijn beide ouders verloren, mijn vader is 71 jaar geworden is ernstig ziek geweest, hij had leukemie, ziekenhuis in en uit vele chemo kuren gehad, het was een hele zware tijd, ik ben enig kind en mijn moeder had al een ernstige vorm van reuma mijn vader zorgde altijd voor de huishouding, ik was het huis uit en had een eigen woning, maar toen mijn vader zo ziek werd heb ik die taak over genomen om voor mijn moeder te zorgen.Na een ziekbed van ruim een jaar is mijn vader overleden.Ik heb toen mijn eigen huis verkocht om voor mijn moeder te zorgen, ik heb een drukke baan en heb bijna drie jaar elke morgen om vijf uur opgestaan om eerst thuis alles zo te regelen dat mijn moeder overdag zichzelf kon redden tot dat ik om drie uur weer thuis kwam om het huishouden, koken boodschappen de was tuin e.d te doen, dan ging allemaal goed was altijd erg druk en weinig tijd voor ontspanning.Tot dat bij mijn moeder de nieren niet meer goed werkten en van het ene probleem in het andere terecht kwam, weer vaak naar het ziekenhuis toe, het was ook voor mij emotioneel erg zwaar, zeker toen we te horen kregen dat ze waarschijnelijk nog maar een paar weken te leven had, dat was voor mijn moeder en mij een zware klap, en helaas was het waar, ze was nog maar 68 jaar, en nu zit ik alleen en ben emotioneel zeer aangeslagen en weet nog niet hoe ik mijn leven opnieuw weer moet oppakken, ik voel mij zeer verdrietig, eenzaam , en ongelukkig, maar ik hoop toch dat de toekomst weer wat zonniger wordt en ik de pijn en het verdriet een plaats kan geven.

    Beantwoorden
    • Beste Joost, dank je wel voor het delen van je persoonlijke verhaal. Het is verstandig om een keer met een psycholoog te babbelen. Kies wel een hulpverlener die echt gespecialiseerd is op dit gebied. Heel veel sterkte gewenst.
      Warme groet Albert.

      Beantwoorden
  7. Hallo Albert, bedankt voor deze blogpost. Zelf werd ik 12 jaar geleden plotseling getroffen door het overlijden van mijn partner. We waren 11 jaar samen en hij is 30 jaar geworden. Omdat ik zelf in de hulpverlening werkte, was ik op de hoogte van de rouwfasen en het belang van goede rouwverwerking. ‘ Go with the flow’ was een tip die mijn collega mij gaf, waar ik veel steun aan heb gehad. Hiermee gaf ik mezelf toestemming dat ik momenten van boosheid, verdriet en schuld, maar ook momenten van blijdschap had. Ook was goed voor mezelf zorgen, door te wandelen en gezonde voeding voor mij een hulpmiddel. Dit gaf me een voldaan gevoel in die moeilijke tijd. Gelukkig had ik daarnaast ook lieve ouders die telkens weer mijn verhalen wilden horen. Het heeft even geduurd, maar door dit allemaal ben ik er sterker uit gekomen. Inmiddels ben ik alweer 8 jaar samen met mijn nieuwe partner, met wie ik vorig jaar getrouwd ben.

    Beantwoorden
    • Beste Nicole, alle beetjes helpen om meer bewustzijn te krijgen op het gebied van rouwverwerking. Dank voor het delen van jouw verhaal. Warme groeten, Albert Sonnevelt

      Beantwoorden
  8. Hi allemaal,
    Ik herken het allemaal. In mijn geval gaat het niet om het verlies van een persoon maar om het verlies van een zeer dierbaar paard. De band die wij hadden is een om nooit meer te vergeten, het was mijn beste vriendin! Ik zit nog het meeste met het feit dat ik in momenten van stress niet even de ontspanning kan opzoeken bij haar. Ik merk dat daardoor de stress toeneemt, momenten van pure ontspanning (die ik zeker nodig heb nu ik een drukke nieuwe opleiding begonnen ben) zijn mij weggenomen. Ik sport nog wel, maar de rust en vrede die ik bij het paardje vond, vind ik nergens.
    Het gemis blijft ontzettend, elke dag! Maar ik blijf doorgaan, elke dag!
    Iedereen die een geliefde heeft verloren wens ik veel sterkte toe, we kunnen het!

    Beantwoorden

Laat een reactie achter