Depressie symptomen, zo herken je ze! 7 symptomen

Depressie symptomen kunnen de kop opsteken na bijvoorbeeld een zware tegenslag of nare gebeurtenis. Je voelt je down, ongelukkig en hebt weinig levenslust. Normaal gesproken worden die gevoelens na een paar weken minder. Blijf je je echter lange tijd somber voelen? Misschien heb je een depressie. Hieronder 7 symptomen waar je een depressie aan herkent.

Dip of depressie?

Voel je je down? Zit je niet lekker in je vel? Dan heb je waarschijnlijk last van een dip. Dit duurt vaak maar kort en is ook niet iets om je zorgen over te maken. Iedereen heeft daar op z’n tijd wel een keertje last van. Je hebt gewoon even geen lol in de dingen die je anders wel heel plezierig vindt. Houd je dip lange tijd aan? En verergeren je klachten? Word je steeds somberder? En beïnvloedt die neerslachtigheid op den duur je dagelijkse doen en laten? Vind je niks meer leuk en geniet je nergens van? Houden je klachten langer dan twee weken aan? Dan kun je een depressie hebben. Zeker als je tegelijkertijd ook nog andere depressie symptomen ervaart.

7 depressie symptomen

Vraag je je af of je een depressie hebt? Hieronder de meest voorkomende symptomen van een depressie op een rij:

Symptodepressie symptomenom 1: Lusteloos, vermoeid en geen energie hebben

Als je ’s ochtends wakker wordt, heb je geen zin om op te staan. Je bent moe, voelt je futloos en ontbeert de energie om wat dan ook te doen. Eigenlijk zie je als een berg tegen de dag op. Het liefst blijf je in bed. En daardoor voel je je nog ellendiger wat je depressie kan verergeren.

Symptoom 2: Slaapproblemen

Heb je moeite om in slaap te komen? Lig je urenlang te woelen en te piekeren? Val je uiteindelijk in een onrustige slaap? Dat is ook een van de depressie symptomen en kan tot gevolg hebben dat je onvoldoende uitrust. Ook kan het gebeuren dat je juist heel veel slaapt en de hele dag in je bed blijft. Of wel goed inslaapt, maar vroeg wakker bent en dan gaat malen over van alles en nog wat.

Symptoom 3: Concentratieverlies en besluiteloosheid

Het kost je moeite je te concentreren en je aandacht erbij te houden. Bij bijvoorbeeld het lezen van de krant, tv kijken of bij het voeren van een gesprek . Het is alsof alles langs je heengaat en je erg afwezig bent. Ook vind je het moeilijk beslissingen te nemen. Dat kan gaan om welke boodschappen je moet halen, maar ook om meer ingewikkelde zaken. Je ontwikkelt de neiging om alles uit te stellen en komt daardoor nergens meer aan toe.

Symptoom 4: Veel of juist weinig eten

Een van de depressie symptomen is ook problemen hebben met eten. Je eet bijvoorbeeld overmatig veel, omdat dat je tijdelijk een goed gevoel geeft. De extra kilo’s die dit eetgedrag tot gevolg heeft, kan ook je neerslachtigheid weer vergroten. Anderzijds kan de gedachte aan eten je al misselijk maken. Je eet nauwelijks en daardoor verlies je gewicht.

Symptoom 5: Traag of onrustig zijn

Ook trager worden, is een symptoom van een depressie. Zowel in je denken, je reacties als je bewegingen. Ook gebeurt het dat je gedachteloos voor je uit staart. Ook het tegenovergestelde: je onrustig, gespannen en geprikkeld voelen komt voor. Je praat supersnel, kunt niet stilzitten en bent steeds in beweging. Je voelt je gespannen en om futiliteiten word je boos of raak je geïrriteerd

Symptoom 6: Negatief denken

Ben je depressief? Dan denk je nogal eens erg negatief over jezelf. Je vindt dat je bijvoorbeeld dom, lelijk, waardeloos, oninteressant en dergelijke bent. Je negatieve zelfbeeld kan je behoorlijk dwars zitten in je dagelijkse bestaan. Zo kan het ervoor zorgen dat je bang wordt of zelfs enorm angstig. Je gaat plekken en situaties mijden waardoor je in een isolement terecht kunt komen.

Symptoom 7: Denken aan de dood

Depressie symptomen kunnen zich ook uiten in de wens niet langer te willen leven. Omdat je je niet nuttig voelt of het gevoel hebt dat er toch niets verandert in je leven. Die gedachten kunnen je leven ontzettend gaan beheersen.

Kamp je met depressie symptomen? Of heb je er in het verleden last van gehad? Deel je gevoelens, ervaringen en/of vertel hoe je je depressie hebt overwonnen.

 

Meer Artikelen

25 reacties Voeg ook een reactie toe

  1. Ik deel de diverse meningen.
    Ik heb alle 7 verschijnselen
    Ben onder aandacht van ggd maar oplossing wordt niet geboden.
    Moet ik een psycho therapeut zoeken?

    Ik ben op van de stress en kom niet tot actief leven

    • Beste Erwin,

      Dank voor je persoonlijke reactie.
      Helaas is een kant en klare oplossing bij een depressie niet zo te leveren.
      Het is vaak een langdurig en intensief proces, waarbij het wel belangrijk is dat je een klik hebt met je behandelaar.
      Ik wens je kracht en liefde toe.

      Warme groet,
      Albert

  2. Als kind zijnde ging alles al verkeerd. Vader en moeder scheiden in 1988 toen ik 7 jaar oud was. Moeder haatte mijn vader heel erg en door haar haat vertelde mijn moeder mij manipulatieve verhalen welke ik moest aannemen als voor waarheid over hoe een slechte man mijn vader was. Dit heeft geresulteerd tot nooit meer mijn vader zien. Zijn ouderlijke macht werd ontzegd.
    Mijn moeder kreeg na de scheiding een relatie met een man waarmee ze trouwde en kort erna in 1992 werd ik uit huis geplaatst in het Leger des Heils in Hilversum.
    Mijn moeder bracht me weg en zei: ” Ik doe het met alle liefde voor jou”. Ze zwaaide me uit en liet me achter. Ik heb hier nooit om gehuild omdat ik het niet begreep.
    Je eigen moeder die je afzet bij het Leger des Heils!
    Ineens moest je gaan luisteren naar wildvreemden die jouw verzorgers/begeleiders zijn.

    Niet alleen ik maar ook mijn zus was uit huis geplaatst. Mijn zus mocht altijd in de buurt bij mijn moeder blijven wonen. Ik woonde overal in Nederland maar tijdelijk . Vrienden maken was onmogelijk.

    Hoe raar het klinkt nu 27 jaar later in 2019, heb ik de moed gehad toen mijn moeder telefonisch zei dat ze van me hield om haar een weerwoord te geven. Ik zei: ” Nee je houdt van het kleine kind van vroeger, de persoon van nu weet je helemaal niets van en ik belde je al niet meer, was dat je nooit opgevallen? Hopelijk begrijp je eindelijk dat ik jou een hele slechte moeder vind. Als je in de toekomst mij belt ik zal je gewoon te woord staan maar daar blijft het bij, maar eigenlijk liever niet.”
    Ze legde altijd haar problemen bij mij neer als kind zijnde en als ik haar hulp nodig had was ze er niet. Zelfs als ik aan haar vroeg ” mag ik 1x een nacht bij je blijven slapen desnoods slaap ik op de grond “, kreeg ik nee te horen.
    Mijn zus (met verstandelijke beperking bij geboorte) geloofd nog steeds dat mijn vader een slechte man is dankzij mijn moeder.

    Ik heb 13 jaar mijn vader niet gezien door moeder en toen ze hoorde dat ik contact wilde zoeken begon ze weer manipulatieve verhalen tegen me te gebruiken over hoe agressief hij is en wat hij haar heeft aangedaan.
    Uiteindelijk heb ik mijn vader gezien maar je krijgt je verloren jaren niet terug. Hij had een kind en kreeg een volwassene in 2001 voor zijn neus die zegt: “Hoi pa hier ben ik.”
    Hij accepteert mij als persoon maar er is geen innig contact en het is eerder eenzijdig.

    In kindertehuizen krijg je met dingen te maken die thuis minder aanwezig zijn zoals:
    weglopende kinderen, alcoholisme, drugsgebruik, geestelijk doorgedraaide kinderen, weinig privacy, pesterijen, vandalisme, politie & criminaliteit, suïcidaliteit van mensen die hun polsen doorsnijden, verloop van kinderen die bij hun ouders gaan wonen en nieuwe kinderen vullen deze plek op.
    Ook kreeg ik op school te horen dat kinderen niet met me mochten omgaan van hun ouders omdat ik een kindertehuis kind was.
    Begeleiders kunnen je niet zomaar lichamelijke knuffels geven. Dus liefde krijg je niet echt.

    Toen ik 18 werd moest ik binnen 2 weken een kamer vinden anders stond ik op straat want mijn plek in het kindertehuis was al voor iemand anders bestemd (wachtrijen). MBO school heb ik niet kunnen afmaken omdat ik veel moest werken om mijn huur te betalen met een jeugdloontje bij fastfoodketen en zodoende bleef ik uit de financiële schulden.

    Dit alles heeft mij gevormd tot iemand die in een oneindig isolement terecht is gekomen en contact gestoord is. Relaties mislukken, banen kan ik niet behouden. Zelfs vrijwilligersbanen mislukken.
    Ik heb veel gesprekken met GGZ gehad, ook als kind zijnde. Ik ben moe van psychiaters en psychologen en verdere instanties. Je praat 1 uur en daarna kijken ze op hun klokje en je kan vertrekken en 1 week later weer terugkomen. Of je wordt volgepropt met drugs en je bent een wandelende zombie.

    In 2015 is door het GGZ via een onderzoek uitgekomen dat ik tot het Autisme Spectrum Stoornis categorie behoor . (Beter laat dan nooit).
    Rond mijn 24e levensjaar in 2005 is epilepsie geconstateerd en voel me niet altijd zeker hierdoor. Je hebt in feite een tikkende tijdbom in je hoofd. Ook hierdoor blijf ik maar thuis.

    In 2012 kwam ik net uit het ziekenhuis in verband met overdosis epilepsie medicatie. Ik kon niet meer werken door depressie en had in die periode UWV een brief geschreven voor een herbeoordeling van WIA naar IVA.
    Zwaar depressief kwam ik bij het UWV op gesprek en UWV wilde de zware last van werken van me wegnemen. Ik had al in 17 jaar 30+ werkgevers gehad en vele ruzies met collega’s gehad tot aan vechten toe.

    Op dat moment voelde het ook als lastenverlichting. Daarna komt er een hele andere realiteit genaamd isolement.

    Ik heb alleen maar 2 exen die ik een paar keer per maand spreek als contacten. Verder slaap ik veel en ben al 7 jaar getrouwd met mijn bed. Mijn leven bestaat uit gamen, slapen, tv kijken en depressief zijn. Het houdt maar niet op.
    Telkens als ik met mensen denk contact te kunnen leggen gaat het altijd fout op de 1 of andere manier en dan komt de grote teleurstelling welke weer gevolgd wordt door een depressie .
    Ik ben schuw voor mensen. Heb tevens veel verdriet en mensen denken vaak alleen maar aan hun eigen ikke.
    Nadat ik afgekeurd was ben ik in een nog dieper dal terecht gekomen, genaamd isolement (wat ik al eerder vermelde).
    Je dacht vrienden te hebben maar deze hebben mij de rug toe gekeerd.
    Ik heb altijd 1 gezegde van jongs af aan gehad: ” Vrienden heb je niet, deze naaien je alleen maar “.
    Keer op keer komt dit uit.

    In 2016 is een ex van mij overleden en heb heel veel verdriet hierom gehad. Maar ook had ik een enige vorm van jaloezie. Waarom was ik het niet, dan zijn gelijk alle problemen opgelost die ik niet opgelost krijg.
    Want elke dag die ik wakker wordt is dag in en uit een nachtmerrie. “o nee he weer een nieuwe dag, weer tanden poetsen en douchen. Je helemaal aankleden.”
    Ik ben gewoon levensmoe. Heb geen verwachtingen of idealen meer op mijn 38e. Ik ben gewoon aan het wachten tot het einde.

    Hoewel ik dit zo schrijf doet het me enorm veel verdriet want ik weet dat ik een goud eerlijk persoon ben en voor mensen probeer klaar te staan. Echter mensen misbruiken je of willen niet de moeite nemen om in mij te verdiepen als persoon. Ik kan er gewoon niets anders van maken dan dit.

    Ik heb me in 2016 vrijwillig laten opsluiten in een gesloten inrichting wederom in verband met suïcidale gedachtes en een stemmetje in mijn hoofd die zei dat ik het moest doen (wekenlang) en zocht met het laatste beetje hoop nog hulp.
    Dit was de grootste fout van mijn leven. Ben geschrokken van de pillencultuur daar.
    Toen ik vroeg: “Ben ik verplicht dit in te nemen?” Kreeg ik als antwoord “Nee maar het is wel goed voor je en de bijverschijnselen zijn maar tijdelijk”.
    Ik: ” Na 10 jaar anti epileptica was ik altijd moe, sliep veel en warrig en deze medicatie wordt in de GGZ ook gebruikt. Noemt u dat tijdelijk? U kunt er pas zelf eerlijk over oordelen als u dit jarenlang heeft uitgeprobeerd. De praktijk is vaak anders dan in de studieboeken”.
    Toen vonden ze me te bijdehand.
    Ze willen jou onder drugs zetten zodat de medewerkers rustig koffie konden drinken.
    De patiënten die daar verblijven waren wandelende zombies door de drugsmedicatie.
    Ik heb mezelf binnen 1 weekend daar ontslagen. Ik begon als een crimineel te denken zoals: “Als ik nu een schroevendraaier had dan kan ik ontsnappen via het raam. ”
    Ik kreeg nog een gesprek met een psychiater voor mijn aangevraagde vrijlating en deze vroeg aan mij of ik een back-up plan had mocht ik thuis zijn en weer suïcidale gedachtes hebben.

    Mijn antwoord was: ” Ja hier nooit meer terugkomen. Grootste fout van mijn leven. Mocht ik hier langer blijven dan wordt ik gestoord/gek.
    Ik dacht eerst dat het niet erger kon maar blijkbaar bestaat er hel op aarde genaamd gesloten inrichtingen. Ik los wel mijn problemen zelf op.”

    In totaal heb ik 2x overdosis met medicatie gedaan. Maar het is nog verdomd moeilijk. Je propt je vol hand voor hand en weet van te voren dat het schade aan je toe kan richten. Je raakt vol maar zegt tegen jezelf: ” Kom op nu ook doorzetten er is geen weg meer terug, wees geen lafaard”.
    Daarna voelde ik me moe worden en in mijn geval zelfs paar dagen doof/slechthorend.
    Bij de 1e keer werd ik door ex partner gevonden thuis na afscheids SMS welke de ambulance inschakelde en zodoende kwam ik in het ziekenhuis terecht.
    Vrienden toendertijd keurden mijn egoïstische daad niet goed. Ze zeiden wel: “We zijn er voor je”, maar de werkelijkheid is anders.

    De 2e poging was 3 jaar later waarna ik 2 dagen later van pijn in rug wakker werd en baalde dat ik wederom gefaald had. Deze keer had ik niemand iets laten weten.

    In overleg met neuroloog ben ik gestopt met anti epileptica. Wat resulteerde tot minder moe, warrig en geobsedeerd zijn voor pillen. Daardoor meer rust in je hoofd.
    Aan de andere kant epilepsie kan ook fataal zijn. Neuroloog heeft gekozen uit het beste van de 2 kwaden.

    Helaas krijg ik de problemen van eenzaamheid niet opgelost. Als je zoekt via Google op autisme dan zie je vaak dat deze mensen veroordeeld zijn tot levenslang isolement.
    Uiteraard heb ik wel de wens om liefde van iemand te krijgen maar aan de andere kant geloof ik er niet meer in. Ex Partners voelden zich alleen in mijn bijzijn terwijl ik echt mijn best deed.

    Kortom:

    Een goede jeugd is een basis voor jouw toekomst. Heb je deze niet genoten dan sta je al met 10 nul achter. Heb je familie en deze ondersteunen je dan behoor je tot 1 van de gelukkigen.
    Zelf héb ik nooit schulden gehad. Mensen die bij mij binnenkomen thuis zijn verrast wat ze binnen zien. Politie noemde zelfs al mijn inboedel op toen ik hulp vroeg in 2016. Ik voelde me bijna een crimineel. Ze probeerde me te laten inzien dat ik het niet slecht hebt en tevens een stabiel inkomen heb.
    Maar ik antwoordde met: ” Meneer de agent het zijn maar spullen die je in een winkel kan kopen. Ik voel me al jaren niet gelukkig. Kunt u mij vertellen waar ik geluk kan kopen? “.
    Daar had hij geen antwoord op.

    Het is een heel verhaal geworden met wat diepgang. Maar moest van me af schrijven. Niet dat het mijn bestaande problemen zal oplossen. Maar hopelijk heeft iemand er wat aan.

    • Beste Alex,

      Ik maak een diepe buiging voor de weg die je moet gaan.
      Het is voor mij niet voor te stellen hoe je dagelijks weer de kracht kunt opbrengen.
      In gedachten stuur ik je veel licht, liefde en wijsheid.

      Warme groeten,
      Albert

  3. Helemaal ervanaf kom je niet, ik weet van mezelf wat ik eerst wou doen en dat was zorgen dat het op een ongeluk leek. Baal er elke dag van dat het niet gelukt is en vooral dit jaar merk ik dat het weer erg op en neer gaat. Het lijkt alsof maar 10% goed gaat terwijl de rest maar niet wilt lukken of in elk geval niet helemaal. Tegelijktijd probeer ik door te gaan voor de mensen die om me lijken te geven. Zelfs al snap ik niet waarom, hou me aan mijn verplichtingen en doe mensen helpen die de hulp goed lijken te kunnen gebruiken, maar soms voelt het beter dat ze beter af zijn als ik gewoon wegga. Weet niet of ik zo verder wil, kijk het dit jaar gewoon aan en zie verder wel. Maar het punt blijft dat het allemaal leuk gezegd is om erover te praten, maar het neemt het niet weg en het lost ook niks op.

    • Beste ….,

      Ik schrik van je bericht en wil je adviseren om een afspraak te maken met je huisarts.
      Hij of zij kan samen met jou bekijken wat een goede therapie voor je kan zijn.
      Geef het aan als je voelt dat het niet goed bij jou past. Het kan best even zoeken zijn welke vorm voor jou werkt.
      Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen.

      Sterkte!
      Albert

  4. Hoi. Ik kamp met een depressie momenteel diengepaart gaat met angstaanvallen. Dit is zeker niet leuk. Ik besef ook dat ik depresief ben en zij me zelf doodngaan lijk een film voor me maar weet ook dat dit een waanbeeld is want ik heb zoveel om nog voor te leven. Toch voel ik me zo futloos, adem ok moeilijker en voel ik me fysiek ook helemaal niet goed. Ik heb zin om te leven maar geef op het moment nergens om ik heb geen emoties op het.moment.
    Dir is zo een beetje mijn probleem

    • Beste Jurgen,

      De signalen die je omschrijft wijzen erop dat er zaken uit balans zijn in je leven.
      Het is goed dat je, zoals je aangeeft in je andere reactie, hulp hebt gevraagd aan een psycholoog.

      Ik wens je veel sterkte.

      Hartelijke groet,
      Albert Sonnevelt

  5. Hoi ik ben D en ik vraag me af of ik een depressie heb…. ik zie veel dingen namelijk erg negetief en ben vaak boos tegen de mensen om mij heen zonder reden of dat ik me ineens om geen reden heel boos op alles om me heen ben. Ik denk vaak aan de dood maar heb nog nooit mezelf iets proberen aan te doen. Soms heb ik nachten dat ik na denk over mijzelf en alles negetief zie, En ik toch nergens iets aan kan verranderen wat ik fout doe. Kortom zou iemand mij misschien kunnen helpen en antwoord op mijn vraag want ik heb het gevoel dat er wel iets aan de hand is. Gr D

    • Beste D., dank voor jouw persoonlijke reactie. De zaken die jij omschrijft zijn een signaal dat er dingen uit balans zijn in je leven. Ik wil je adviseren om eens met een coach te gaan praten. Of om via je huisarts een verwijzing te vragen. Blijf met veel compassie voor jezelf de juiste stappen zetten. Warme groet, Albert

  6. M

    Heb twee jaar geleden burnout gehad door het plotselinge verlies van mijn baan. Met hulp van een psychotherapeut weer aan mijn identiteit kunnen werken, deze was verdwenen.
    Nu sinds een paar weken lusteloos, niet verdrietig, maar vooral besluiteloos. Alles moet ik wikken en wegen en kom dan uiteindelijk tot niets. Ik word zo moe van mijn eigen gedachten.
    Verder nog last van schaamte door mijn ontslag. Ik vecht om terug te komen, maar het lukt niet. Heb vier maanden na laatste gesprek opnieuw contact gezocht met de psychotherapeut.

    • Beste Marco, dank voor je reactie. Goed dat je opnieuw contact hebt gezocht met de psychotherapeut. Het leven vraagt om beweging. Veel sterkte gewenst! Hartelijke groet Albert

  7. Ben zelf jarenlang zwaar depressief geweest. Op een gegeven moment opgenomen in een psychiatrische kliniek. Hier heb ik keihard aan alle problemen gewerkt. Na 3 maanden kon ik weer naar huis. Waarom het nu wel lukte en thuis met medicijnen niet is omdat ze me daar begrepen en begrip hadden voor de talloze problemen waar ik mee kampte. Ik voelde me daar gehoord. Na 7 weken kwam bij mij de omslag en begon het steeds beter te gaan. Er rust nog steeds een een taboe op een behandeling in een kliniek. Mij heeft het ontzettend goed gedaan. Ik plukt er iedere dag nog de vruchten van dat ik daar geweest ben. Het heeft mijn leven totaal veranderd. Het gaat heel goed met me. Maar ik ben wel zo eerlijk om te zeggen als je eenmaal depressief bent geweest blijft het op de loer liggen en moet jezelf goed oppassen dat het niet in alle hevigheid terug komt. Tot nu toe kan ik er goed mee omgaan. Het is ondertussen 14 jaar geleden en het gaat nog steeds goed.
    Voor iedereen die nou een depressie doormaakt; hou moed en zoek de juiste hulp of het nu medicijnen, een psycholoog of een kliniek is. Zoek wat het beste voor je is. Sterkte !!

    • Hey Joyce, dank voor het delen. Op die manier maken we wereld steeds bewuster over het thema depressie. Hartelijke groeten, Albert

  8. Hoe kom je er aan en hoe kom ik eraf. Ik hoor te bruisen en te genieten. Het enige wat ik doe is me leeg voelen ruzie maken ongelukkig zijn. Ik sleur mn kinderen er in mee en stoot ze af. Ik weet het gewoon niet meer. ??

    • Beste Amanda, dank voor jouw reactie. Om daarmee verder geholpen te worden, heb je echt hulp nodig van een specialiseerde arts/therapeut. Ga hiervoor bij je huisarts langs voor een doorverwijzing. Mijn grootste passie is om mensen te inspireren. Wanneer ze daar kracht uit kunnen putten of juist meer van het leven kunnen genieten, dan is mijn missie geslaagd. Veel sterkte! Warme groeten Albert

  9. Mijn doofheid maakt mij ook depressief,dat komt er nog bij!
    Ga nooit meer ergens heen,mensen praten,enik versta ze alleen als er geen geluid bij is!

    • Beste Henny, blijf met veel compassie voor jezelf de juiste stappen zetten. Het leven vraagt om beweging. Veel sterkte, Albert Sonnevelt

  10. Hallo allemaal ben nieuw hier en ik kan me ook nergens toe zetten lig maar wat op de bank wil het liefst niet naar buiten en onder de mensen…..ik herken me hier in vele verhalen

  11. Hoi.

    Ik ben al bijna 2 jaar in therapie voor mijn depressie, maar de laatste weken heb ik het gevoel dat ik weer helemaal weg val in mijn depressie. Ik zonder mij het liefst helemaal af van de buitenwereld, ik ben de hele dag vreselijk moe, de trap oplopen is al een hele opgave laat staan om om maar iets te doen. Het lukt mij niet om de knop om te draaien, eigenlijk heb ik geen idee hoe het moet….

  12. Maandag, 29-2-2016.
    Hallo!
    Mijn naam is Lotte Imea en ik lijd sinds juni 2015 aan een depressie.
    Deze depressie is sterker dan ik. Het stoort me dat ik met de depressie niet kan omgaan.
    Ik voel me uitgeschakeld en verpletterd door het ‘monster’, dat depressie heet.
    Het leven van nu is zinloos en leeg geworden. Het ontbreekt me aan kracht en aan zelfvertrouwen, waardoor ik keer op keer aan het opgeven ben.
    Zonder me af, waardoor ik onzichtbaar ben voor de buitenwereld. Een langdurig isolement
    verergert de depressie. Verplichtingen, contacten en bepaade zaken, die gedaan moeten worden, kunnen van tijd tot tijd het isolement doorbreken. Om zover te komen, moet ik m’n angst en onzekerheid overwinnen. Heb daar veel moed en energie voor nodig.
    De keren dat het me met moeite en doorzettingsvermogen lukt, om bij iets en bij iemand aansluiting te vinden en datgene te doen wat gedaan moet worden, dan word ik beloond met lichtpuntjes. Deze lichtpuntjes zijn van korte duur. Ze verdwijnen in de dikke mist, die de depressie doet ontstaan. Het verdwijnen van lichtpuntjes leidt tot wanhoop en uitzichtloosheid. Ik vraag me af of ik de depressie op eigen kracht kan overwinnen.
    Heb eerder geleerd te vechten en voor mezelf op te komen. Heb me een tijdlang zelf kunnen helpen en heb allerlei problemen overwonnnen.
    Ook heb ik destijds contole gekregen over wat gecompliceerd is en heb m’n eigen weg door vallen en opstaan kunnen vinden in het leven. De komst van de depressie heeft van deze weg een doodlopende weg gemaakt. Op dat punt loopt alles vast. Zou graag die weg in het mistige en grauwe gebied willen verlaten, om met vertrouwen een zoektocht naar herstelmogelijkheden te kunnen beginnen.
    Datgene wat ik tot nu toe geprobeerd en ondernomen heb om de depressie te doen verminderen, heeft helaas te weinig opgeleverd. Het weinige dat ik kan bereiken, wordt
    aanvankelijk als een grote stap voorwaarts, dus als winst ervaren. Winst ebt snel weg en
    het verlies spoelt aan. Dat verlies moet ik nemen, om vervolgens nieuwe winst te kunnen boeken.
    Tot zover in beknopte vorm m’n ervaringsverhaal over de depressie, waarmee ik te kampen heb.

    • Lieve Lotte,
      Er zijn veel verschillende vormen van depressie, maar zoals je het omschrijft is er wel professionele hulp nodig om hier uit te komen. Het is zeker mogelijk om een depressie te overwinnen. Het is vaak een combinatie van gesprekstherapie, de juiste medicatie en veel beweging/ zonlicht.
      Blijf niet te lang rondlopen met je probleem, maar maak vandaag nog een afspraak met jouw huisarts.
      Veel sterkte, Albert Sonnevelt.

    • Maandag 10 juli 2017.
      Vorig jaar in beknopte vorm mijn ervaringen met een depressie
      gedeeld.
      Zie mijn verhaal: 29-2-2016.
      Ik wil daarop reageren met twee correcties.
      Heb pas vandaag ontdekt dat twee woorden niet correct zijn.
      Het gaat om de woorden: BEPAALDE en CONTROLE.
      Beide woorden missen een letter.
      Kan nu helaas zelf geen correcties in de tekst aanbrengen, maar hoop hiermee het alsnog te hebben gecorrigeerd.
      Kan eraan toevoegen dat ik nog steeds lijd aan de depressie.
      Inmiddels heb ik besloten om me te laten helpen.
      Hopelijk dat een therapie kan bijdragen tot het overwinnen
      ervan.
      Mocht een therapie baten, dan wil ik de ervaringen ermee en
      de resultaten ervan ook graag met u/jou delen.
      Wellicht tot dan!
      Met vriendelijke groet,
      Lotte Imea.

      • Hey Lotte, top dat je hulp hebt gezocht. Natuurlijk kun je mij en de andere lezers graag op de hoogte houden. Hartelijke groet en veel succes gewenst, Albert Sonnevelt

Geef een reactie