Confrontaties aangaan zonder stress: kan dat?

Als ik ‘confrontatie’ zeg, waar denk je dan aan? Denk je ook aan een grimmige sfeer, nare woorden, boze mensen? Of erger …? Veel mensen houden niet van confrontaties. Toch zijn ze waardevol, zelfs nodig. En het is iets wat je kunt oefenen. In deze blog lees je hoe je dat kunt doen.

 

Confrontatie of conflict?

Confrontatie is niet hetzelfde als conflict. Sterker nog, als er stoom uit je oren komt en je jezelf in staat acht om de ander iets aan te doen, dan is het meestal geen goed moment voor een confrontatie … Maar wat is confronteren dan wel?

Een goede confrontatie is opbouwend. Het betekent dat je bewust reageert om iemand ergens op te wijzen en daardoor jezelf en de ander verder helpt.

 

Kan je het zien als een compliment?

Dus niet vanuit ‘blinde’ emotie. Natuurlijk kan er emotie bij komen kijken, maar confrontatie is nadrukkelijk niet bedoeld om je opgekropte woede en frustratie te botvieren.

In een gezonde confrontatie reageer je vanuit de bedoeling om een ander te helpen zodat diegene er beter van wordt (NIET slechter!). Denk bijvoorbeeld aan iemand die bot met anderen omgaat en zichzelf hierdoor langzaam maar zeker isoleert. Confronteren kan dan betekenen dat je diegene vertelt wat je ziet en hoe dingen op je overkomen. In feite betekent het dat je de ander laat weten dat je diegene op waarde schat en diens welzijn belangrijk vindt. En dat je zelfs bereid bent om het ongemak van een confrontatie hiervoor te doorstaan. Een goede confrontatie is een compliment.

 

De voordelen van confronteren

Er is een aantal positieve uitwerkingen van confronteren.

  1. Het versterkt je zelfvertrouwen

Confrontatie laat vertrouwen groeien. Hoe meer mensen elkaar zorgvuldig confronteren, hoe meer ze beginnen in te zien dat de ander de waarheid tegen hen spreekt en te vertrouwen is.

  1. Het verdiept de relatie

Gezonde confrontatie maakt daarmee ook dat er een verdieping in een relatie optreedt. Eerlijkheid en openheid geeft een vorm van intimiteit, elkaar kennen. Confrontaties zorgen voor open harten, waardoor je juist een diepe band met iemand kunt opbouwen.

  1. Het verlicht je

Daarnaast zorgen confrontaties er ook voor dat je zelf lasten kwijtraakt die niet voor jou zijn bedoeld. Wanneer je ziet dat dingen mislopen, kan dit bij je drukken. Het kan je ook kwetsen of teleurstellen. Door iemand te confronteren, leg je de last die op jouw schouders terechtkwam, weer terug bij degene die er verantwoordelijk voor is.

  1. Het klaart de lucht op

Confrontatie zorgt er ook voor dat de ‘lucht’ enorm opklaart, dat samenwerking veel prettiger verloopt en iedereen lekkerder in zijn vel zit. Onuitgesproken zaken en opgekropte emoties kunnen een spanning veroorzaken die om te snijden is. Iedereen voelt dat en heeft er last van. Door een confrontaties klaart de ‘lucht’ op.

 

Laat de spanning niet oplopen

Heel wat redenen dus om eens diep adem te halen en de confrontatie aan te gaan. En er zijn nog meer goede redenen. Als je NIET confronteert, wordt de situatie doorgaans alleen maar erger. Stilstaand water gaat rotten: zo is het als het ware ook met gedachten en emoties. Als je merkt dat je dingen begint te slikken, constant met vage spanning loopt, het idee hebt dat je steeds een beetje meer terrein van jezelf prijsgeeft, dan is het waarschijnlijk tijd om ergens een confrontatie aan te gaan.

Wacht er niet te lang mee. Als je oververhit bent, zorg dan dat je enigszins bedaart, maar confronteer de ander wel zo snel mogelijk. Emoties inslikken moet je zo min mogelijk doen. Ze raken onderdrukt en je kunt er op een gegeven moment niet meer bij. Echter in de diepte ‘broeit’ het. Dit is NIET gezond. (Misschien ken je het fenomeen dat als je een grapje maakt, het er soms veel scherper uit komt dan hoe je het bedoeld had. De kans is groot dat je een emoties hebt weggedrukt, die met zo’n ‘grapje’ even ontsnappen).

 

Als de basis maar goed is …

In lijn hiermee is het ook niet eerlijk voor de ander (en jezelf) om zo lang te wachten met confronteren dat je ontploft en de ander alles dus buitenproportioneel over zich heen krijgt. Dit soort confrontaties zijn bijna een reflex, de redelijkheid is dan vaak ver te zoeken. Natuurlijk, als je emoties zo hoog zitten, dan kan het enorm goed zijn dat dit eruit komt. Als de relatie in de basis goed is, zal ook dit uiteindelijk weer tot een verdere verdieping van de relatie leiden. Maar je zadelt de ander met een hoop ‘gif’ op. En je loopt het risico om de ander en de relatie flink te beschadigen. Hoe oncomfortabel dus ook, laat je emoties zien wanneer ze omhoogkomen!

 

Een goede voorbereiding op de confrontatie

Goed, je bent misschien nu zo ver dat je enkele situaties voor de geest hebt gehaald waarin duidelijk een confrontatie nodig is. Vier stappen kunnen je daarbij helpen:

  1. Accepteer dat het een vervelende ervaring wordt.

Niks aan te doen. Houd het einddoel voor ogen …!

  1. Zie het als een win-situatie.

Verheug je daarom ook alvast op de winst die de confrontatie gaat brengen.

  1. Het is goed om realistisch te zijn.

Een confrontatie kan aanvoelen als een muur waar je nooit doorheen komt, maar je zult merken dat dat een illusie is en dat de winst bovendien veel groter is dan het ongemak van het moment. Misschien maak je je een voorstelling van hoe een vriend of familielid zal reageren en zit je daarover in, maar de praktijk is bijna altijd anders: dus stop maar met piekeren. En mocht het wel zo lopen als je verwachtte, dan zij het zo.

  1. Ten slotte: gá dat gesprek aan.

Als je het gevoel hebt dat je niet weet hoe je moet starten, benoem dat dat ook. Bijvoorbeeld: ‘Ik voel me hier nogal ongemakkelijk bij en ik weet nog niet hoe ik het ga verwoorden …’. En dan begin je gewoon. Het hoeft niet perfect en de ander eet je heus niet op. Meestal waarderen mensen het juist. Want ten diepste is het een teken dat je hen waardeert.[1]

 

Nu is het dan écht zo ver …

Tot zover even de ‘mentale voorbereiding’ om een confrontatie aan te kunnen gaan. Misschien heb je dit totaal niet nodig, is confronteren je tweede natuur en ‘lust je ze rauw’ om het maar zo te zeggen. Ook dan is het goed je van deze punten bewust te zijn en juist een stapje terug te zetten als je merkt dat je overal bovenop springt. Laat je eerste reflex bedaren, bekijk je motivatie en of je de opbouw van de ander en de onderlinge relatie voor ogen hebt, of dat het vooral stoom afblazen is.

Herken je je wel in de terughoudendheid, misschien ook het ongemak van de confrontatie, haal dan even diep adem en ga er gewoon voor. En wat doe je dan?

 

Confronteren in 7 stappen

Een therapeut schreef een stappenplan met 7 stappen tot effectief confronteren[2].

  1. Kijk of de situatie geschikt is om een confrontatie aan te gaan.

Licht degene die je gaat confronteren ook vooraf in. Wanneer een situatie zich in een groep voordoet, dan is het niet handig om daar de confrontatie aan te gaan. Neem diegene even apart of wacht tot je alleen bent voordat je diegene aanspreekt. Je kunt jezelf en de ander daarbij helpen door vooraf aan te kondigen dat je iets gaat zeggen wat die ander misschien niet prettig vindt om te horen.

  1. Geef ‘ik’- boodschappen en blijf dicht bij jezelf.

Dus niet: “Jij doet altijd zus-en-zo”, maar: “Ik heb vaker gemerkt dat je dit-en-dit doet en ik vind dat niet fijn, het maakt me boos en gefrustreerd”. Op die manier voelt de ander zich veel minder aangevallen dan wanneer je met de vinger wijst. Beschuldiging roept een verdedigende reactie op bij de ander, maar als je open bent over je eigen beleving kan niemand daar iets tegenin brengen. En jouw openheid ontlokt ook openheid bij de ander.

  1. Maak duidelijk wat je wilt dat in de situatie verandert.

Geef daarbij ook aan dat je graag een goede verstandhouding met die ander wilt en dat er dus iets moet gebeuren.

  1. Vat samen wat jouw punt is.

Na een beknopte weergave van jouw issue, vraag je de ander om te reageren: “Ik heb je verteld dat ik er tegenaan loop dat …, dat ik een goede verstandhouding met je wil en dat ik dus vind dat er iets moet veranderen. Hoe kijk jij hier tegenaan?”.  Dit leidt tot de volgende stap, welke een belangrijke is.

  1. Zoek samen naar oplossingen.

Hierbij kun je zelf suggesties doen, maar voor de motivatie bij de ander is het vooral ook belangrijk dat de ander met oplossingen komt. Niemand vindt het fijn om opgedragen te krijgen wat hij moet doen, zeker als de relatie nog een beetje wiebelig is. Door de ander suggesties te laten doen, voelt diegene zich ook gehoord en zal het voor beiden makkelijker zijn om een verandering in gang te zetten. Hierbij is de gulden regel: hoe concreter, hoe beter.

  1. Maak duidelijke afspraken.

Wanneer er een oplossing is gevonden, stem dan ook met elkaar af hoe je dit precies gaat doen en wie waarvoor verantwoordelijk is. Zorg ervoor dat alles duidelijk is en er geen nieuwe wrijvingen ontstaan.

  1. Bedank de ander.

Voor zijn of haar tijd en de bereidheid om met elkaar in gesprek te gaan. Een respectvolle afronding is direct ook een respectvolle start van een hernieuwde samenwerking.

Het sterke aan deze aanpak is dat je de ander deelgenoot maakt van het probleem en daarmee ook medeverantwoordelijk voor de oplossing. In plaats van dat je tegenover elkaar staat, sta je ineens naast elkaar en werk je samen om te zorgen dat dit probleem verdwijnt.

 

Ten slotte

Confrontaties verdienen meestal geen schoonheidsprijs. Misschien moet je het vergelijken met leren fietsen, dat gaat in het begin ook alle kanten op en mogelijk val je zelfs een paar keer op je neus. Maar als je stilstaat, leer je nooit fietsen. Je moet in beweging komen. En dan zul je merken dat je er al snel handiger in wordt. En dat je er misschien zelfs wel de echte waarde van gaat inzien!

Heb jij nog tips of adviezen m.b.t. confronteren voor jouw medelezers? Deel ze hieronder in het reactieveld of via het klikken op de Social Mediaknoppen.  Alvast bedankt voor jouw waardevolle bijdrage.

 

[1] http://www.mynd.nu/confronteren-kun-je-leren-4-stappen-om-de-confrontatie-aan-te-gaan/

[2] http://www.vandamcoaching.com/wp-content/uploads/wp-post-to-pdf-cache/1/confronteren-kun-je-leren-scherp-je-assertiviteit-aan-7-stappen-assertief.pdf

15 gedachten over “Confrontaties aangaan zonder stress: kan dat?

  1. Ik was vroeger impulsief en voelde me meteen aangevallen in en confrontatie. Door het ouder groeien heb ik me aangeleerd om rustig mijn verhaal te doen en te luisteren.Het was geen makkelijk proces maar schept wel duidelijkheid in mijn praktijk en werk.
    Het heeft mijn leven een stuk makkelijker gemaakt

  2. Deze ik boodschsp blijft voor mij een verkapte “aanval”. De zin: “Ik merk dat als JIJ…..” is netter gezegd maar blijft toch met het vingertje wijzen. Op het moment dat je JIJ zegt gaat het toch over de ander. Ik confronteerde laatst een vriendin op deze manier Ze schoot meteen in de verdediging en ik kreeg een hele hoop verwijten over me heen. Op het moment dat je gedrag benoemt van de ander dat jij niet fijn leg je het indirect toch bij diegene neer. Je zegt toch dat iets niet goed is aan diegene. Zijn gedrag.Het eerste wat belangrijk is volgens mij is om te gaan kijken waarom het je zo raakt. Ik vind dit toch heel moeilijk die ik-boodschap.

  3. Mijn partner is iemand die heel snel “ontploft” en vaak stoom moet afblazen. Ik weet dat dat zelden op mij persoonlijk betrekking heeft maar toch kan het kwetsend zijn. Ik heb in de loop der jaren geleerd beter met dit soort confrontaties om te gaan en hem er ook op gewezen. De laatste jaren houdt hij zich veel meer in. Maar eigenlijk is dat voor hem toch ook niet goed? Hij moet zich toch ook op zijn manier kunnen uiten? En geldt dat niet voor iedereen? Gedragsregels kunnen de omgang met elkaar misschien aangenamer maken, maar leggen ook beperkingen op want spontane reacties moeten worden onderdrukt.

  4. Ik vind het heel mooi dat je dit thema onder de aandacht brengt Albert. Hoe te communiceren en te confronteren zou een basisvak op school moeten zijn!! Hoe onhandig we hierin zijn zie ik nog elke dag bij mensen, bedrijven of organisaties. Ook voor mij is er nog steeds werk aan de winkel op dit gebied terwijl ik me er al behoorlijk in heb verdiept en er mee aan de gang ben. Als toevoeging zou ik willen zeggen, schrijf het in een brief als je praten nog lastig vind. Je kunt er dan over nadenken hoe je het verwoord en het nog eens teruglezen voordat je het overhandigt aan degene! Confronteren kunnen ook emoties omhoog brengen waardoor je wellicht dingen gaat zeggen of dingen anders zegt dan je bedoelt had. Een brief voorkomt dit!

    • Beste Wilfred, dank voor je compliment en voor het delen. Jouw betrokkenheid met het onderwerp ‘confrontaties tegengaan zonder stress’ helpt gegarandeerd weer anderen. Hartelijke groeten, Albert Sonnevelt

  5. Goed idee. Over dat basisvak “communiceren en confronteren” op school. Met behulp van bijv. een rollenspel en het bespreken daarna, valt er heel wat te leren. Ook voor ons volwassenen, denk ik 😉

  6. Confronteren en groeien lijkt me een juiste manier van agressie en onderhuidse spanningen boven tafel krijgen voordat ze een eigen leven gaan krijgen. Ik heb zelf een situatie met mijn buren die woest zijn omdat ik een bezwaarschrift heb ingrediënt bij de gemeente. Ik heb hun uitgelegd waarom ik dat deed en het ook van te voren aangekondigd maar ze willen mijn kant niet horen maar wel stoom afblazen. Gelukkig heeft de gemeente een mediation geregeld en gaan we volgende week rond de tafel zitten en de ‘confrontatie’ aan. Het zal niet aangenaam zijn verwacht ik want ik woon al 20 jaar naast hun en we zijn totaal verschillend maar ik ga uit van een posieve afloop en neem deze punten van Albert op papier mee als leidraad. Hartelijk dank!

  7. Confronteren en groeien lijkt me een juiste manier van agressie en onderhuidse spanningen boven tafel krijgen voordat ze een eigen leven gaan krijgen. Ik heb zelf een situatie met mijn buren die woest zijn omdat ik een bezwaarschrift heb ingediend bij de gemeente. Ik heb hun uitgelegd waarom ik dat deed en het ook van te voren aangekondigd maar ze willen mijn kant niet horen maar wel stoom afblazen. Gelukkig heeft de gemeente een mediation geregeld en gaan we volgende week rond de tafel zitten en de ‘confrontatie’ aan. Het zal niet aangenaam zijn verwacht ik want ik woon al 20 jaar naast hun en we zijn totaal verschillend maar ik ga uit van een posieve afloop en neem deze punten van Albert op papier mee als leidraad. Hartelijk dank!

    • Beste José, dank voor jouw reactie. Veel succes met de ‘confrontatie’. Ik gun je zonder twijfel een leven zonder stress… Warme groeten, Albert

  8. Iemand confronteren, heeft voor mij niet altijd een goede afloop gehad . In mijn perceptie komt het deels door de woorden die ik koos en ook in hoe verre de ander persoon er open voor stond om naar jou verhaal te luisteren. Via geweldloos communiceren heb ik geleerd om mijn boodschap over te brengen op een manier die zo min mogelijk vanuit een hoek van verwijten zou komen. Helaas heb ik nu enkele keren varen dat in een confrontatie, hoe goed jij probeerd te verwoorden wat jij bij jezelf ervaart, als iemand zich op een bepaalde manier uit, waardoor diegene zich steeds meer afzondert van de rest en dus in een isolement komt, er engizins openheid moet zijn bij de ander om tot een win win situatie te komen. Volgens mij heeft het allemaal te maken in hoe verre iemand verantwoordelijkheid wil neem voor zijn/haar daden, woorden en emoties. Zolang diegene waar jij de confrontatie aangaat de schuld bij anderen legt en niet bereid is om naar zichzelf te kijken en te onderzoeken wat de ander je probeerd te vertellen loop je vast in de discussie die dan ontstaat.

    • Beste Margarita, dank voor het delen. Jouw betrokkenheid met het onderwerp confrontaties aangaan helpt gegarandeerd weer anderen. Hartelijke groeten, Albert Sonnevelt

  9. Hallo Albert, waar denk ik aan bij het woord confrontatie? Aan alles wat de afgelopen dagen steeds weer opnieuw bij mij op is gekomen en waarvan ik niet wist hoe ik moest beginnen om jou duidelijk te maken dat ik aan andere dingen dacht dan jij had verteld n.l. wat voor mij steeds weer opnieuw de consequenties zijn als ik bereid ben om de confrontatie niet uit de weg te gaan en te blijven proberen of ik hoe dan ook weer iets kan doen met alles wat jij ons te vertellen hebt. Ik weet dat de consequenties zijn dat ik er misschien wel weer veel te diep over na ga denken en mezelf af blijf vragen of het wel zin heeft of ik zal reageren en hoe ik zal reageren. Ik dacht dat ik ook wel had begrepen wat jij bedoelde met het oplossen van de conflicten. Er zijn best wel omstandigheden dat ik noodgedwongen de confrontaties uit de weg ga, omdat ik de energie niet heb om met anderen de discussie aan te gaan als ik van te voren weet dat zij anders denken over bepaalde zaken. Ik heb besloten om geen kranten e.d. meer te lezen, zo goed als geen t.v. te kijken of te lezen om een paar dingen te noemen die voor mij heel confronterend zijn, onrust en spanning veroorzaken evenals onverwachte gesprekken met anderen, iets wat ik niet altijd kan voorkomen. Ik heb een poging gedaan omdat wat jij vertelde te combineren met mijn gedachten. Ik heb geen idee of het is gelukt ik ben toch wel blij dat ik het heb gedaan, omdat ik juist de afgelopen dagen steeds weer onverwachts werd geconfronteerd met situaties die ik niet uit de weg heb willen of kunnen gaan en waarvan ik dacht: toch maar weer goed dat ik de woorden van Albert wel weer gelezen heb, ook al had ik daar in principe heel andere gedachten bij. Ik hoop dat ik duidelijk genoeg heb uitgelegd wat ik hier over heb willen zeggen. Dit keer hebben alle C’tjes toch weer een B’tje geholpen om het een en ander wat duidelijker maken, hoop ik.

  10. Beste Tineke, dank voor jouw feedback. Dit steuntje in de rug geeft me de energie om ook de komende periode weer vol enthousiasme te schrijven over het voorkomen van stress en burn-out. Albert

Een reactie plaatsen